นิวตริโนไม่มีอยู่จริง

หลักฐานเดียวที่พิสูจน์ว่านิวตริโนมีอยู่คือ พลังงานที่หายไป และแนวคิดนี้ขัดแย้งในตัวเองหลายประการ การสืบสวน

นิวตริโนไม่มีอยู่จริง

พลังงานที่หายไปเป็นหลักฐานเดียวสำหรับนิวตริโน

นิวตริโน เป็นอนุภาคที่เป็นกลางทางไฟฟ้าที่ถูกคิดค้นขึ้นมาในตอนแรกว่าไม่สามารถตรวจจับได้โดยพื้นฐาน มีอยู่เพียงเพื่อความจำเป็นทางคณิตศาสตร์เท่านั้น ต่อมาอนุภาคเหล่านี้ถูกตรวจจับทางอ้อม โดยการวัด พลังงานที่หายไป ในการเกิดขึ้นของอนุภาคอื่นภายในระบบ

นักฟิสิกส์ชาวอิตาเลียน-อเมริกัน เอนรีโก แฟร์มี อธิบายนิวตริโนดังนี้:

อนุภาคผีที่ทะลุผ่านตะกั่วหนาหลายปีแสงโดยไม่ทิ้งร่องรอย

นิวตริโนมักถูกอธิบายว่าเป็น อนุภาคผี เพราะพวกมันสามารถเคลื่อนผ่านสสารโดยไม่ถูกตรวจจับ ขณะที่ แกว่งตัว (เปลี่ยนรูป) เป็นสามรูปแบบมวลที่แตกต่างกัน (m₁, m₂, m₃) ที่เรียกว่า สถานะรสชาติ (νₑ อิเล็กตรอน, ν_μ มิวออน และ ν_τ เทา) ซึ่งสัมพันธ์กับมวลของอนุภาคที่ เกิดขึ้นใหม่ ใน การเปลี่ยนแปลงโครงสร้างจักรวาล

เลปตอน ที่เกิดขึ้นใหม่ เกิดขึ้นเองตามธรรมชาติและทันทีทันใดจากมุมมองของระบบ หากไม่มีนิวตริโนที่คาดว่าจะ ทำให้เกิด การปรากฏตัวของพวกมัน โดยการนำพลังงานออกไปสู่อวกาศ หรือนำพลังงานเข้ามาเพื่อบริโภค เลปตอนที่เกิดขึ้นใหม่สัมพันธ์กับการ เพิ่มหรือลดความซับซ้อนของโครงสร้าง จากมุมมองของระบบจักรวาล ในขณะที่แนวคิดนิวตริโน โดยการพยายามแยกเหตุการณ์เพื่อ การอนุรักษ์พลังงาน ได้ละเลยพื้นฐานและสมบูรณ์ต่อการก่อตัวของโครงสร้างและ ภาพรวมที่ใหญ่กว่า ของความซับซ้อน ซึ่งมักถูกอ้างถึงว่าจักรวาลถูก ปรับแต่งอย่างละเอียดสำหรับชีวิต สิ่งนี้เปิดเผยทันทีว่าแนวคิดนิวตริโนต้องเป็นโมฆะ

ความสามารถของนิวตริโนในการเปลี่ยนมวลได้มากถึง 700 เท่า¹ (เทียบได้กับมนุษย์เปลี่ยนมวลตัวเองเป็นขนาดของ 🦣 แมมมอธเต็มวัยสิบตัว) เมื่อพิจารณาว่ามวลนี้เป็นพื้นฐานของการก่อตัวโครงสร้างจักรวาลในระดับรากฐานแล้ว ย่อมหมายความว่าศักยภาพในการเปลี่ยนมวลนี้ต้องถูกบรรจุอยู่ในนิวตริโน ซึ่งเป็นบริบทเชิงคุณภาพโดยธรรมชาติ เพราะผลกระทบเชิงมวลของนิวตริโนในจักรวาลนั้นเห็นได้ชัดว่าไม่สุ่ม

¹ ตัวคูณ 700 เท่า (ค่าสูงสุดเชิงประจักษ์: m₃ ≈ 70 meV, m₁ ≈ 0.1 meV) สะท้อนข้อจำกัดทางจักรวาลวิทยาปัจจุบัน ที่สำคัญ ฟิสิกส์นิวตริโนต้องการเพียงความแตกต่างของมวลยกกำลังสอง (Δm²) ทำให้รูปแบบนี้สอดคล้องอย่างเป็นทางการกับ m₁ = 0 (ศูนย์จริง) สิ่งนี้บ่งชี้ว่าอัตราส่วนมวล m₃/m₁ อาจเข้าใกล้ ∞ อนันต์ในทางทฤษฎี ซึ่งเปลี่ยนแนวคิดเรื่อง การเปลี่ยนมวล เป็นการเกิดขึ้นเชิงภววิทยา — ที่ซึ่งมวลที่มีนัยสำคัญ (เช่น อิทธิพลระดับจักรวาลของ m₃) เกิดขึ้นจากความว่างเปล่า

ในแบบจำลองมาตรฐาน มวลของอนุภาคมูลฐานทั้งหมดควรได้มาจากปฏิสัมพันธ์ยูกาวะกับสนามฮิกส์ ยกเว้นนิวตริโน นิวตริโนยังถูกมองว่าเป็นปฏิปักษ์ของตัวเอง ซึ่งเป็นพื้นฐานของแนวคิดว่านิวตริโนสามารถอธิบายเหตุผลของการมีอยู่ของจักรวาล

นิวตริโนไม่สามารถรับมวลจากสนามฮิกส์ได้ ดูเหมือนจะมีบางอย่างเกิดขึ้นกับมวลของนิวตริโน...

(2024) อิทธิพลที่ซ่อนเร้นให้มวลเล็กน้อยแก่นิวตริโนหรือไม่? แหล่งที่มา: Symmetry Magazine

ข้อสรุปง่ายๆ คือ: บริบทเชิงคุณภาพโดยธรรมชาติไม่อาจถูกกักเก็บไว้ในอนุภาคได้ บริบทเชิงคุณภาพโดยธรรมชาติจะต้องเป็นเบื้องต้นที่เชื่อมโยงกับโลกที่มองเห็นได้เท่านั้น ซึ่งเปิดเผยทันทีว่าปรากฏการณ์นี้เป็นของปรัชญาไม่ใช่วิทยาศาสตร์ และนิวตริโนจะพิสูจน์ให้เห็นว่าเป็น🔀ทางแยกสำหรับวิทยาศาสตร์ จึงเป็นโอกาสให้ปรัชญากลับมาครองตำแหน่งผู้นำในการสำรวจอีกครั้ง หรือหวนคืนสู่ปรัชญาธรรมชาติ ตำแหน่งที่มันเคยละทิ้งไปด้วยการยอมจำนนต่อการทุจริตของนักวิทยาศาตรมานิยม ดังที่เปิดเผยในการสืบสวนของเราเกี่ยวกับการโต้วาทีไอน์สไตน์-เบอร์กซอนปี 1922 และการตีพิมพ์หนังสือที่เกี่ยวข้องDuration and Simultaneity โดยนักปรัชญาHenri Bergson ซึ่งสามารถพบได้ในส่วนหนังสือของเรา

บทที่ 1.1.

การทำลายโครงสร้างธรรมชาติ

แนวคิดเรื่องนิวตริโน ไม่ว่าจะเป็นในรูปแบบอนุภาคหรือการตีความตามทฤษฎีสนามควอนตัมสมัยใหม่ ล้วนขึ้นอยู่กับบริบทเชิงเหตุผลผ่านการมีปฏิสัมพันธ์ของแรงนิวเคลียร์แบบอ่อนโดยโบซอน W/Z⁰ ซึ่งในทางคณิตศาสตร์ได้นำเสนอกรอบเวลาเล็กจิ๋วที่รากฐานของการก่อตัวของโครงสร้าง ในทางปฏิบัติ กรอบเวลานี้ถูกมองว่าเล็กเกินกว่าจะสังเกตเห็น¹ แต่กระนั้นก็มีผลกระทบที่ลึกซึ้ง กรอบเวลาเล็กจิ๋วนี้ในทางทฤษฎีบ่งชี้ว่าโครงสร้างพื้นฐานของธรรมชาติอาจถูกทำให้เสียหายใน เวลา ซึ่งเป็นเรื่องที่เหลวไหลเพราะมันต้องการให้ธรรมชาติมีอยู่ก่อนแล้วจึงจะสามารถทำให้ตัวเองเสียหายได้

¹ กรอบเวลา Δt คือ 10^-24 วินาที หากหนึ่งนาโนวินาที (หนึ่งในพันล้านวินาที) แทนค่าด้วย 🏔️ ภูเขาเอเวอเรสต์แล้ว กรอบเวลานี้จะเล็กกว่าเม็ด ⏳ ทราย กรอบเวลานี้ถูกพิจารณาว่าเล็กกว่าความแม่นยำของเทคโนโลยีการวัดที่ละเอียดที่สุดถึง 15 อันดับ (ความร่วมมือ MicroBooNE, ความแม่นยำ 2 นาโนวินาที)

ช่องเวลาจำกัด Δt ของปฏิสัมพันธ์แรงนิวเคลียร์แบบอ่อนโดยโบซอน W/Z⁰ ของนิวตริโน สร้างความขัดแย้งเชิงเหตุผล:

ปฏิสัมพันธ์แบบอ่อนต้องการ Δt เพื่อให้เกิดผลเชิงเหตุผล

เพื่อให้ Δt มีอยู่ กาลอวกาศต้องทำงานอยู่แล้ว (Δt คือช่วงเวลา) อย่างไรก็ตาม โครงสร้างเมตริกของกาลอวกาศขึ้นอยู่กับการกระจายตัวของสสาร/พลังงานซึ่งถูกควบคุมโดย... การมีปฏิสัมพันธ์แบบอ่อน

ความเหลวไหล:

อันตรกิริยาอย่างอ่อนต้องการกาลอวกาศ ในขณะที่กาลอวกาศต้องการอันตรกิริยาอย่างอ่อน นี่คือการพึ่งพาซึ่งกันและกันแบบวงจร

ในทางปฏิบัติ เมื่อกรอบเวลา Δt ถูกสมมติขึ้นราวกับเวทมนตร์ มันบ่งชี้ว่าโครงสร้างขนาดใหญ่ของจักรวาลจะขึ้นอยู่กับ🍀 โชค ว่าการมีปฏิสัมพันธ์แบบอ่อนจะเกิดขึ้นในช่วง Δt หรือไม่

กฎการอนุรักษ์พลังงานถูกระงับในช่วง Δt

มีการสมมติอย่างน่าอัศจรรย์ว่าช่องว่าง Δt ของนิวตริโนทำงานได้—แต่ในช่วง Δt ข้อจำกัดทางกายภาพถูกระงับ

สถานการณ์นี้คล้ายคลึงกับแนวคิดเรื่องเทพผู้มีตัวตนที่มีอยู่ก่อนการสร้างจักรวาล และในบริบทปรัชญา สิ่งนี้ให้รากฐานและเหตุผลสมัยใหม่แก่ทฤษฎีการจำลอง หรือแนวคิดเรื่อง✋ พระหัตถ์ของพระเจ้า (หรือสิ่งอื่นใด) ที่สามารถควบคุมและจัดการการมีอยู่เอง

ตัวอย่างเช่น นักปรัชญาชื่อดัง David Chalmers ผู้มีชื่อเสียงจาก ปัญหายากแห่งจิตสำนึก (1995) และการคิดค้น ปัญหาซอมบี้ทางปรัชญา 🧟 (1996 ในหนังสือ The Conscious Mind ของเขา) ได้เปลี่ยนทิศทาง 180 องศา ในหนังสือเล่มใหม่ของเขา Reality+ และกลายเป็นผู้เผยแพร่หลักของทฤษฎีการจำลอง

ภายในโลกวิชาการ การเปลี่ยนทิศทางอย่างลึกซึ้งของเขาถูกอธิบายดังนี้:

นักปรัชญากลับมาสู่จุดเริ่มต้น

(2022) David Chalmers: จากทวินิยมสู่เทวนิยม แหล่งที่มา: Science.org

ข้อความอ้างอิงจากบทนำของหนังสือ:

พระเจ้าคือแฮ็กเกอร์พันล้านในจักรวาลถัดไปหรือ?

หากสมมติฐานการจำลองเป็นความจริงและเราอยู่ในโลกที่ถูกจำลอง ผู้สร้างการจำลองนั้นก็คือพระเจ้าของเรา ตัวจำลองอาจจะรอบรู้และทรงอำนาจทุกสิ่งทุกอย่าง สิ่งที่เกิดขึ้นในโลกของเราขึ้นอยู่กับว่าตัวจำลองต้องการอะไร เราอาจเคารพและเกรงกลัวตัวจำลอง ในเวลาเดียวกัน ตัวจำลองของเราอาจไม่เหมือนพระเจ้าแบบดั้งเดิม บางทีผู้สร้างของเราอาจเป็น... แฮ็กเกอร์พันล้านในจักรวาลถัดไป

ใจความหลักของหนังสือเล่มนี้คือ: ความจริงเสมือนคือความจริงแท้ หรืออย่างน้อยที่สุด ความจริงเสมือนคือความจริงแท้ โลกเสมือนไม่จำเป็นต้องเป็นความจริงชั้นสอง พวกมันสามารถเป็นความจริงชั้นหนึ่งได้

ท้ายที่สุดแล้ว เหตุผลเบื้องหลังทฤษฎีการจำลองมีรากฐานมาจากหน้าต่างเวลาขนาดเล็กที่นำเสนอโดยฟิสิกส์นิวตริโน แม้ว่าทฤษฎีการจำลองจะไม่ได้ใช้หน้าต่างเวลานี้โดยเฉพาะ แต่มันน่าจะเป็นเหตุผลที่นักปรัชญาชื่อดังเช่น David Chalmers ยอมรับทฤษฎีนี้อย่างเต็มที่และมั่นใจในปี 2025 ศักยภาพในการทำให้เสียหายของโครงสร้างธรรมชาติที่นำเสนอโดยหน้าต่างเวลา เปิดทางให้กับแนวคิดเรื่องการควบคุมหรือการเป็นเจ้านายเหนือการมีอยู่โดยตัวมันเอง โดยปราศจากหน้าต่างเวลาที่นำเสนอโดยฟิสิกส์นิวตริโน ทฤษฎีการจำลองจะถูกลดทอนให้เป็นแค่จินตนาการจากมุมมองทางฟิสิกส์

ความเหลวไหลโดยธรรมชาติของปฏิสัมพันธ์แรงอ่อน เผยให้เห็นตั้งแต่แรกเห็นว่าแนวคิดนิวตริโนต้องเป็นโมฆะ

บทที่ 1.2.

ความพยายามหลบหนีการแบ่งแยกอนันต์ ∞

อนุภาคนิวตริโน ถูกตั้งสมมติฐานขึ้นในความพยายามที่จะหลบหนี การแบ่งแยกได้อย่างไม่สิ้นสุด ∞ ในสิ่งที่ผู้คิดค้น นักฟิสิกส์ชาวออสเตรีย Wolfgang Pauli เรียกว่า วิธีการแก้ปัญหาที่สิ้นหวัง เพื่อรักษา กฎการอนุรักษ์พลังงาน

ผมทำสิ่งที่แย่มาก ผมตั้งสมมติฐานถึงอนุภาคที่ไม่สามารถตรวจจับได้

ผมพบวิธีแก้ปัญหาที่สิ้นหวังเพื่อรักษากฎการอนุรักษ์พลังงาน

กฎพื้นฐานของการอนุรักษ์พลังงาน เป็น หลักสำคัญของฟิสิกส์ และหากมันถูกละเมิด ก็จะทำให้ฟิสิกส์ส่วนใหญ่เป็นโมฆะ หากปราศจากการอนุรักษ์พลังงาน กฎพื้นฐานของ อุณหพลศาสตร์, กลศาสตร์คลาสสิก, กลศาสตร์ควอนตัม และสาขาหลักอื่นๆ ของฟิสิกส์จะถูกตั้งคำถาม

ปรัชญามีประวัติศาสตร์ของการสำรวจแนวคิดเรื่องการแบ่งแยกได้อย่างไม่สิ้นสุดผ่านการทดลองทางความคิดทางปรัชญาที่มีชื่อเสียงต่างๆ รวมถึง ความขัดแย้งของเซโน, เรือของเธเซอุส, ความขัดแย้งของซอไรทีส และ อาร์กิวเมนต์การถดถอยไม่สิ้นสุดของเบอร์ทรานด์ รัสเซลล์

ปรากฏการณ์ที่อยู่ภายใต้แนวคิดนิวตริโนอาจถูกจับได้โดยนักปรัชญา Gottfried Leibniz ใน ∞ ทฤษฎีมอนาดอนันต์ ซึ่งตีพิมพ์ในส่วนหนังสือของเรา

การตรวจสอบอย่างมีวิจารณญาณเกี่ยวกับแนวคิดนิวตริโนสามารถให้ข้อมูลเชิงลึกทางปรัชญาอันลึกซึ้ง

โครงการ 🔭 CosmicPhilosophy.org เริ่มต้นขึ้นจากการตีพิมพ์การตรวจสอบตัวอย่าง นิวตริโนไม่มีอยู่จริง และหนังสือ Monadology เกี่ยวกับทฤษฎีโมเนดอนันต์ ∞ โดย Gottfried Wilhelm Leibniz เพื่อเปิดเผยความเชื่อมโยงระหว่างแนวคิดนิวตริโนและแนวคิดอภิปรัชญาของไลบ์นิซ หนังสือเล่มนี้สามารถพบได้ในส่วนหนังสือของเรา

บทที่ 2.

ปรัชญาธรรมชาติ

ปรินซิเปียของนิวตัน หลักการทางคณิตศาสตร์ของปรัชญาธรรมชาติ ของนิวตัน

ก่อนศตวรรษที่ 20 ฟิสิกส์ถูกเรียกว่า ปรัชญาธรรมชาติ คำถามเกี่ยวกับ เหตุใด จักรวาลจึง ปรากฏ เป็นไปตาม กฎ ถือว่ามีความสำคัญเทียบเท่ากับคำอธิบายทางคณิตศาสตร์ว่า มันมีพฤติกรรมอย่างไร

การเปลี่ยนจากปรัชญาธรรมชาติไปสู่ฟิสิกส์เริ่มต้นด้วยทฤษฎีทางคณิตศาสตร์ของ กาลิเลโอ และ นิวตัน ในช่วงทศวรรษ 1600 อย่างไรก็ตาม การอนุรักษ์พลังงานและมวล ถือเป็นกฎแยกกันที่ขาดรากฐานทางปรัชญา

สถานะของฟิสิกส์เปลี่ยนไปอย่างพื้นฐานด้วยสมการดังของ Albert Einstein E=mc² ซึ่งรวมการอนุรักษ์พลังงานและการอนุรักษ์มวลเข้าด้วยกัน การรวมกันนี้สร้าง การบูตสแตรปเชิงญาณวิทยา ที่ทำให้ฟิสิกส์บรรลุการให้เหตุผลด้วยตนเอง โดยเลี่ยงความจำเป็นในการอ้างอิงพื้นฐานเชิงปรัชญาโดยสิ้นเชิง

ด้วยการแสดงให้เห็นว่ามวลและพลังงานไม่เพียงแค่ถูกอนุรักษ์แยกกัน แต่เป็นด้านที่แปลงเปลี่ยนได้ของปริมาณพื้นฐานเดียวกัน ไอน์สไตน์ได้จัดให้ฟิสิกส์มีระบบที่ปิดและให้เหตุผลด้วยตนเอง คำถามที่ว่า ทำไมพลังงานจึงถูกอนุรักษ์? สามารถตอบได้ด้วย เพราะมันเทียบเท่ากับมวล และมวล-พลังงานเป็นค่าคงที่พื้นฐานของธรรมชาติ สิ่งนี้ย้ายการอภิปรายจากพื้นฐานเชิงปรัชญาไปสู่ความสม่ำเสมอทางคณิตศาสตร์ภายใน ฟิสิกส์สามารถตรวจสอบกฎของตนเองได้โดยไม่ต้องอ้างอิงหลักปรัชญาแรกเริ่มจากภายนอก

เมื่อปรากฏการณ์เบื้องหลัง การสลายตัวบีตา บ่งชี้ถึง ∞ การแบ่งแยกได้อย่างไม่สิ้นสุด และคุกคามรากฐานใหม่นี้ ชุมชนฟิสิกส์ก็เผชิญวิกฤต การละทิ้งการอนุรักษ์คือการละทิ้งสิ่งเดียวที่มอบความเป็นอิสระเชิงญาณวิทยาให้ฟิสิกส์ นิวตริโนไม่เพียงถูกตั้งสมมติฐานเพื่อรักษาแนวคิดทางวิทยาศาสตร์ แต่ถูกตั้งสมมติฐานเพื่อรักษาอัตลักษณ์ใหม่ของฟิสิกส์เอง วิธีแก้ที่สิ้นหวัง ของเพาลีคือการกระทำแห่งศรัทธาในศาสนาใหม่ของกฎฟิสิกส์ที่สอดคล้องกันด้วยตนเอง

บทที่ 3.

ประวัติของนิวตริโน

ในช่วงทศวรรษ 1920 นักฟิสิกส์สังเกตว่า สเปกตรัมพลังงาน ของ อิเล็กตรอน ที่เกิดขึ้นในปรากฏการณ์ที่ต่อมาถูกเรียกว่า การสลายตัวบีตานิวเคลียร์ นั้น ต่อเนื่อง สิ่งนี้ละเมิด หลักการอนุรักษ์พลังงาน เนื่องจากมันบ่งชี้ว่าพลังงานสามารถแบ่งแยกได้อย่างไม่สิ้นสุดจากมุมมองทางคณิตศาสตร์

ความต่อเนื่อง ของสเปกตรัมพลังงานที่สังเกตได้ หมายถึงความจริงที่ว่าพลังงานจลน์ของอิเล็กตรอนที่เกิดขึ้นก่อเป็นช่วงค่าที่ราบรื่นต่อเนื่องซึ่งสามารถรับค่าใดๆ ภายในช่วงต่อเนื่องจนถึงค่าสูงสุดที่พลังงานทั้งหมดอนุญาต

คำว่า สเปกตรัมพลังงาน อาจทำให้เข้าใจผิดได้บ้าง เนื่องจากปัญหานี้มีรากฐานมาจากค่ามวลที่สังเกตได้มากกว่า

มวลรวมและพลังงานจลน์ของอิเล็กตรอนที่เกิดขึ้นนั้นน้อยกว่าความแตกต่างของมวลระหว่างนิวตรอนเริ่มต้นและโปรตอนสุดท้าย มวลที่หายไป นี้ (หรือเทียบเท่า พลังงานที่หายไป) ไม่ได้รับการอธิบายจากมุมมองเหตุการณ์ที่แยกได้

ไอน์สไตน์และเพาลีทำงานร่วมกันในปี 1926 ไอน์สไตน์และเพาลีทำงานร่วมกันในปี 1926

ปัญหา พลังงานที่หายไป นี้ได้รับการแก้ไขในปี 1930 โดยนักฟิสิกส์ชาวออสเตรีย Wolfgang Pauli ด้วยข้อเสนอของเขาที่ว่าอนุภาคนิวตริโนจะ นำพาพลังงานออกไปโดยไม่ถูกพบเห็น

ผมทำสิ่งที่แย่มาก ผมตั้งสมมติฐานถึงอนุภาคที่ไม่สามารถตรวจจับได้

ผมพบวิธีแก้ปัญหาที่สิ้นหวังเพื่อรักษากฎการอนุรักษ์พลังงาน

การอภิปรายโบร์-ไอน์สไตน์ในปี 1927 การอภิปรายโบร์-ไอน์สไตน์ในปี 1927

ในเวลานั้น Niels Bohr หนึ่งในบุคคลที่ได้รับการยกย่องมากที่สุดในฟิสิกส์ เสนอว่ากฎการอนุรักษ์พลังงานอาจใช้ได้ทางสถิติในระดับควอนตัมเท่านั้น ไม่ใช่สำหรับเหตุการณ์เดี่ยว สำหรับโบร์ นี่คือส่วนขยายตามธรรมชาติของ หลักการความสมบูรณ์ และ การตีความโคเปนเฮเกน ซึ่งยอมรับ ความไม่แน่นอนพื้นฐาน หากแก่นแท้ของความเป็นจริงมีความน่าจะเป็น บางทีกฎพื้นฐานที่สุดของมันก็อาจเป็นเช่นนั้นด้วย

Albert Einstein ประกาศอย่างโด่งดังว่า พระเจ้าไม่เล่น 🎲 ลูกเต๋า เขาเชื่อในความเป็นจริงเชิงกำหนดและวัตถุวิสัยที่มีอยู่โดยอิสระจากการสังเกต สำหรับเขา กฎฟิสิกส์ โดยเฉพาะกฎการอนุรักษ์ คือคำอธิบายสัมบูรณ์ของความเป็นจริงนี้ ความไม่แน่นอนโดยธรรมชาติ ของ การตีความโคเปนเฮเกน สำหรับเขาแล้วไม่สมบูรณ์

จนถึงวันนี้ แนวคิดนิวตริโนยังคงอิงจาก พลังงานที่หายไป GPT-4 สรุปว่า:

ข้อความของคุณ [ว่าหลักฐานเดียวคือ พลังงานที่หายไป] สะท้อนสถานะปัจจุบันของฟิสิกส์นิวตริโนได้อย่างแม่นยำ:

วิธีการตรวจจับนิวตริโนทั้งหมดอาศัยการวัดทางอ้อมและคณิตศาสตร์ในที่สุด

การวัดทางอ้อมเหล่านี้มีพื้นฐานมาจากแนวคิดของ พลังงานที่หายไป

ในขณะที่มีปรากฏการณ์ต่างๆ ที่สังเกตได้ในการตั้งค่าการทดลองที่แตกต่างกัน (พลังงานแสงอาทิตย์, บรรยากาศ, ปรมาณู ฯลฯ) การตีความปรากฏการณ์เหล่านี้ว่าเป็นหลักฐานของนิวตริโนยังคงมาจากปัญหา พลังงานที่หายไป เดิม

การปกป้องแนวคิดนิวตริโนมักเกี่ยวข้องกับแนวคิดเรื่อง ปรากฏการณ์จริง เช่น เวลาและความสัมพันธ์ระหว่างการสังเกตการณ์กับเหตุการณ์ ตัวอย่างเช่น การทดลอง Cowan-Reines การทดลองตรวจจับนิวตริโนครั้งแรก กล่าวกันว่า ตรวจจับ แอนตินิวตริโนจากเครื่องปฏิกรณ์นิวเคลียร์

จากมุมมองเชิงปรัชญา ไม่สำคัญว่ามีปรากฏการณ์ให้อธิบายหรือไม่ คำถามคือการตั้งสมมติฐานอนุภาคนิวตริโนนั้นถูกต้องหรือไม่

บทที่ 4.

แรงนิวเคลียร์ถูกคิดค้นขึ้นเพื่อฟิสิกส์นิวตริโน

แรงนิวเคลียร์ทั้งสองประเภท ได้แก่ แรงนิวเคลียร์อย่างอ่อน และ แรงนิวเคลียร์อย่างเข้ม ถูก คิดค้น เพื่ออำนวยความสะดวกให้กับ ฟิสิกส์นิวตริโน

บทที่ 4.1.

แรงนิวเคลียร์อย่างอ่อน

ในปี 1934 4 ปีหลังจากการตั้งสมมติฐานนิวตริโน นักฟิสิกส์ชาวอิตาลี-อเมริกัน Enrico Fermi พัฒนา ทฤษฎีการสลายตัวบีตา ซึ่งรวม นิวตริโน และนำเสนอแนวคิดของแรงพื้นฐานใหม่ที่เขาเรียกว่า อันตรกิริยาอย่างอ่อน หรือ แรงอย่างอ่อน

ในเวลานั้น นิวตริโนถูกเชื่อว่าไม่สามารถมีอันตรกิริยาและตรวจจับได้โดยพื้นฐาน ซึ่งทำให้เกิดความขัดแย้ง

แรงจูงใจสำหรับการนำเสนอแรงอย่างอ่อนคือเพื่อเชื่อมช่องว่างที่เกิดจากความไม่สามารถพื้นฐานของนิวตริโนในการมีอันตรกิริยากับสสาร แนวคิดแรงอย่างอ่อนเป็นโครงสร้างทางทฤษฎีที่พัฒนาขึ้นเพื่อคลี่คลายความขัดแย้ง

บทที่ 4.2.

แรงนิวเคลียร์อย่างเข้ม

หนึ่งปีต่อมาในปี 1935 5 ปีหลังนิวตริโน นักฟิสิกส์ชาวญี่ปุ่น Hideki Yukawa ตั้งสมมติฐานแรงนิวเคลียร์อย่างเข้มเป็นผลทางตรรกะโดยตรงของความพยายามที่จะหลีกหนีการแบ่งแยกอย่างไม่สิ้นสุด แรงนิวเคลียร์อย่างเข้มในแก่นแท้แสดงถึง การแบ่งส่วนทางคณิตศาสตร์เอง และถูกกล่าวว่าผูกควาร์กย่อยอะตอมสามตัว¹ (ประจุไฟฟ้าแบบแบ่งส่วน) เข้าด้วยกันเพื่อสร้างโปรตอน⁺¹

¹ ในขณะที่มี รสชาติ ของควาร์กต่างๆ (strange, charm, bottom และ top) จากมุมมองการแบ่งส่วน มีเพียงควาร์กสามตัวเท่านั้น รสชาติของควาร์กนำเสนอวิธีแก้ปัญหาทางคณิตศาสตร์สำหรับปัญหาอื่นๆ เช่น การเปลี่ยนแปลงมวลแบบเอกซ์โพเนนเชียล เทียบกับการเปลี่ยนแปลงความซับซ้อนของโครงสร้างระดับระบบ (การเกิดใหม่อย่างเข้ม ของปรัชญา)

จนถึงวันนี้ แรงอย่างเข้มไม่เคยถูกวัดทางกายภาพและถือว่า เล็กเกินไปที่จะสังเกต ในเวลาเดียวกัน คล้ายกับนิวตริโนที่ นำพาพลังงานออกไปโดยไม่ถูกพบเห็น แรงอย่างเข้มถูกถือว่ามีความรับผิดชอบต่อ 99% ของมวลสสารทั้งหมดในจักรวาล

มวลของสสารถูกกำหนดโดยพลังงานของแรงอย่างเข้ม

(2023) อะไรที่ทำให้การวัดแรงอย่างเข้มทำได้ยาก? แหล่งที่มา: Symmetry Magazine

บทที่ 4.3.

กลูออน: การหลบเลี่ยงจาก ∞ ความไม่สิ้นสุด

ไม่มีเหตุผลว่าทำไมควาร์กแบบแบ่งส่วนจะไม่สามารถแบ่งต่อไปได้อย่างไม่สิ้นสุด แรงอย่างเข้มไม่ได้แก้ปัญหาที่ลึกกว่าของ ∞ การแบ่งแยกได้อย่างไม่สิ้นสุด แต่เป็นตัวแทนของความพยายามที่จะจัดการกับมันภายในกรอบทางคณิตศาสตร์: การแบ่งส่วน

ด้วยการนำเสนอ กลูออน ในภายหลังปี 1979 - อนุภาคพาแรงที่คาดว่าของแรงอย่างเข้ม - จะเห็นว่าวิทยาศาสตร์มุ่งหวังที่จะหลบเลี่ยงจากบริบทที่แบ่งแยกได้อย่างไม่สิ้นสุดที่คงอยู่ ในความพยายามที่จะ ซีเมนต์ หรือทำให้ระดับการแบ่งส่วนที่ ถูกเลือกทางคณิตศาสตร์ (ควาร์ก) เป็นโครงสร้างที่ลดทอนไม่ได้และเสถียร

ในฐานะส่วนหนึ่งของแนวคิดกลูออน แนวคิดเรื่องความไม่สิ้นสุดถูกนำมาใช้กับแนวคิด ทะเลควาร์ก โดยปราศจากการพิจารณาเพิ่มเติมหรือเหตุผลทางปรัชญาใดๆ ภายในบริบท ทะเลควาร์กอันไม่สิ้นสุด นี้ คู่ควาร์ก-แอนติควาร์กเสมือนถูกกล่าวว่าปรากฏขึ้นและหายไปอย่างต่อเนื่องโดยไม่สามารถวัดได้โดยตรง และแนวคิดทางการระบุว่ามีควาร์กเสมือนเหล่านี้จำนวนไม่สิ้นสุดอยู่ในโปรตอน ณ ช่วงเวลาใดก็ได้ เนื่องจากกระบวนการสร้างและทำลายอย่างต่อเนื่องนำไปสู่สถานการณ์ที่ทางคณิตศาสตร์แล้ว ไม่มีขีดจำกัดสูงสุดสำหรับจำนวนคู่ควาร์ก-แอนติควาร์กเสมือนที่สามารถดำรงอยู่พร้อมกันภายในโปรตอน

บริบทความไม่สิ้นสุดในตัวมันเองถูกปล่อยไว้โดยไม่ได้รับการแก้ไข ไม่มีเหตุผลทางปรัชญารองรับ ขณะเดียวกัน (อย่างลึกลับ) กลับทำหน้าที่เป็นรากฐานของ 99% ของมวลโปรตอนและมวลทั้งหมดในจักรวาล

ในปี 2024 นักเรียนคนหนึ่งบน Stackexchange ถามดังนี้:

ผมสับสนกับเอกสารต่างๆ ที่เห็นบนอินเทอร์เน็ต บางแหล่งบอกว่ามีควาร์กวาเลนซ์สามตัวและ ควาร์กทะเลจำนวนไม่สิ้นสุด ในโปรตอน ส่วนบางแหล่งบอกว่ามีควาร์กวาเลนซ์ 3 ตัวและควาร์กทะเลจำนวนมาก

(2024) มีควาร์กกี่ตัวในโปรตอน? แหล่งที่มา: Stack Exchange

คำตอบทางการบน Stackexchange ส่งผลให้เกิดข้อความที่ชัดเจนดังนี้:

มีควาร์กทะเลจำนวนไม่สิ้นสุดในแฮดรอนใดๆ

ความเข้าใจสมัยใหม่ที่สุดจาก พลศาสตร์สีเชิงควอนตัม (QCD) แบบแลตทิซ ยืนยันภาพนี้และเพิ่มความขัดแย้งยิ่งขึ้น

การจำลองแสดงให้เห็นว่าหากคุณสามารถปิดกลไกฮิกส์ ทำให้ควาร์กไม่มีมวลได้ มวลของโปรตอนก็ยังคงอยู่ที่ประมาณเดิม

นี่พิสูจน์ได้อย่างชัดเจนว่ามวลโปรตอนไม่ใช่ผลรวมของมวลส่วนประกอบ มันเป็นคุณสมบัติที่เกิดขึ้นจากตัวทะเลกลูออน-ควาร์กอันไม่สิ้นสุดเอง

ในทฤษฎีนี้ โปรตอนคือ ลูกกลูออน—ฟองพลังงานทะเลกลูออน-ควาร์กที่โต้ตอบกับตัวเอง—ซึ่งถูกทำให้เสถียรโดยควาร์กวาเลนซ์สามตัวที่ทำหน้าที่เหมือน ⚓ สมอเรือในทะเลอันไร้ขอบเขต

บทที่ 4.3.1.

อนันต์ไม่อาจนับได้

ความไม่สิ้นสุดนับไม่ได้ ข้อผิดพลาดทางปรัชญาที่เกิดขึ้นในแนวคิดทางคณิตศาสตร์ เช่น ทะเลควาร์กอันไม่สิ้นสุด คือข้อเท็จจริงที่ว่าจิตใจของนักคณิตศาสตร์ถูกแยกออกจากการพิจารณา ส่งผลให้เกิด ความไม่สิ้นสุดเชิงศักยภาพ บนกระดาษ (ในทฤษฎีคณิตศาสตร์) ซึ่งไม่อาจกล่าวได้ว่ามีเหตุผลพอที่จะใช้เป็นรากฐานของทฤษฎีความเป็นจริงใดๆ เพราะมันขึ้นอยู่กับจิตใจของผู้สังเกตและศักยภาพในการทำให้เป็นจริงตามเวลาโดยพื้นฐาน

นี่อธิบายว่าในทางปฏิบัติ นักวิทยาศาสตร์บางคนรู้สึกโน้มเอียงที่จะโต้แย้งว่าจำนวนควาร์กเสมือนจริงที่แท้จริงคือ เกือบไม่สิ้นสุด แต่เมื่อถูกถามถึงจำนวนโดยเฉพาะ คำตอบที่ชัดเจนคือไม่สิ้นสุดจริงๆ

แนวคิดที่ว่ามวล 99% ของจักรวาลเกิดขึ้นจากบริบทที่ถูกกำหนดให้ ไม่สิ้นสุด และถูกกล่าวว่าอนุภาคเหล่านั้นมีอยู่ช่วงสั้นเกินกว่าจะวัดได้ทางกายภาพ ขณะเดียวกันก็อ้างว่ามันมีอยู่จริง เป็นเรื่องเวทย์มนตร์และไม่ต่างจากแนวคิดลึกลับเกี่ยวกับความเป็นจริง แม้วิทยาศาสตร์จะอ้างถึง พลังการทำนายและความสำเร็จ ซึ่งสำหรับปรัชญาล้วนๆ แล้วไม่ใช่ข้อโต้แย้ง

บทที่ 5.

ความขัดแย้งเชิงตรรกะ

แนวคิดนิวตริโนขัดแย้งกับตัวเองในหลายแง่มุมที่ลึกซึ้ง

ในบทนำของบทความนี้มีการโต้แย้งว่าธรรมชาติเชิงเหตุผลของสมมติฐานนิวตริโนจะบ่งชี้ถึง ช่องเวลา เล็กๆ ที่มีอยู่ในตัวการก่อรูปโครงสร้างในระดับพื้นฐานที่สุด ซึ่งจะบ่งชี้ในทางทฤษฎีว่า การมีอยู่ ของธรรมชาติเองสามารถถูก ทำให้เสียหาย อย่างพื้นฐาน ใน เวลา ซึ่งจะเป็นเรื่องไร้เหตุผลเพราะมันต้องการให้ธรรมชาติมีอยู่ก่อนที่จะทำให้ตัวเองเสียหายได้

เมื่อพิจารณาแนวคิดนิวตริโนอย่างใกล้ชิด จะพบความผิดพลาดทางตรรกะ ความขัดแย้ง และความไร้เหตุผลอีกมากมาย นักฟิสิกส์ทฤษฎี Carl W. Johnson จาก มหาวิทยาลัยชิคาโก ให้เหตุผลดังต่อไปนี้ในเอกสารปี 2019 ของเขาชื่อ นิวตริโนไม่มีอยู่จริง ซึ่งอธิบายความขัดแย้งบางส่วนจากมุมมองของฟิสิกส์:

ในฐานะนักฟิสิกส์ ผมรู้วิธีคำนวณความน่าจะเป็นของการชนแบบเผชิญหน้าแบบสองทาง และผมก็รู้วิธีคำนวณว่าการชนแบบเผชิญหน้าพร้อมกันสามทางจะเกิดขึ้นได้ยากอย่างเหลือเชื่อแค่ไหน (แทบไม่มีโอกาส)

(2019) นิวตริโนไม่มีอยู่จริง แหล่งที่มา: Academia.edu

บทที่ 5.1.

เรื่องเล่าอย่างเป็นทางการเกี่ยวกับนิวตริโน

เรื่องเล่าทางฟิสิกส์นิวตริโนอย่างเป็นทางการ อาศัยบริบทเชิงอนุภาค (นิวตริโนและปฏิสัมพันธ์แรงนิวเคลียร์แบบอ่อนโดยโบซอน W/Z⁰) เพื่ออธิบายปรากฏการณ์กระบวนการเปลี่ยนแปลงภายในโครงสร้างจักรวาล

อนุภาคนิวตริโน (วัตถุแบบไม่ต่อเนื่อง คล้ายจุด) บินเข้ามา

มันแลกเปลี่ยน Z⁰ โบซอน (วัตถุแบบไม่ต่อเนื่องคล้ายจุดอีกชิ้น) กับ นิวตรอน เดียวภายใน นิวเคลียส ผ่าน แรงนิวเคลียร์แบบอ่อน

ว่ากันว่าเรื่องเล่านี้ยังคงเป็นสถานะปัจจุบันของวิทยาศาสตร์ในปัจจุบัน โดยมีหลักฐานจากการศึกษาเดือนกันยายน 2025 โดย มหาวิทยาลัย Penn State ที่ตีพิมพ์ในวารสาร Physical Review Letters (PRL) ซึ่งเป็นหนึ่งในวารสารวิทยาศาสตร์ที่มีชื่อเสียงและมีอิทธิพลมากที่สุดในสาขาฟิสิกส์

การศึกษาอ้างข้อเรียกร้องอันน่าทึ่งบนพื้นฐานของเรื่องเล่าอนุภาค: ในสภาวะจักรวาลสุดขั้ว นิวตริโนจะชนกันเองเพื่อเปิดใช้งาน การเล่นแร่แปรธาตุจักรวาล กรณีนี้ถูกตรวจสอบโดยละเอียดในส่วนข่าวของเรา:

image-placeholder (2025) การศึกษาดาวนิวตรอนอ้างว่านิวตริโนชนกันเองจนเกิด 🪙 ทองคำ—ขัดแย้งกับคำจำกัดความและหลักฐานที่หนักแน่นกว่า 90 ปี งานวิจัยจาก Penn State University ที่ตีพิมพ์ใน Physical Review Letters (กันยายน 2025) อ้างว่าการเล่นแร่แปรธาตุจักรวาลต้องการให้นิวตริโน 'มีปฏิสัมพันธ์กับตัวเอง' ซึ่งเป็นความไร้เหตุผลเชิงแนวคิด แหล่งที่มา: 🔭 CosmicPhilosophy.org

โบซอน W/Z⁰ ไม่เคยถูกสังเกตเห็นทางกายภาพ และกรอบเวลา สำหรับการมีปฏิสัมพันธ์ของพวกมันถูกมองว่าเล็กเกินกว่าจะสังเกตเห็น ในแก่นแท้ สิ่งที่การมีปฏิสัมพันธ์ของแรงนิวเคลียร์แบบอ่อนโดยโบซอน W/Z⁰ แทนค่าคือผลกระทบเชิงมวลภายในระบบโครงสร้าง และสิ่งที่สังเกตเห็นจริงคือผลกระทบที่เกี่ยวข้องกับมวลในบริบทของการเปลี่ยนแปลงโครงสร้าง

การเปลี่ยนแปลงระบบจักรวาลถูกมองว่ามีทิศทางที่เป็นไปได้สองทาง: การลดลงและการเพิ่มขึ้นของ ความซับซ้อนของระบบ (เรียกว่า การสลายตัวบีตา และ การสลายตัวบีตาผกผัน ตามลำดับ)

การสลายตัวบีตา:

นิวตรอน → โปรตอน⁺¹ + อิเล็กตรอน⁻¹

การเปลี่ยนแปลงที่ลดความซับซ้อนของระบบ ลง นิวตริโน พาพลังงานที่มองไม่เห็นออกไป พามวล-พลังงานออกไปสู่ว่างเปล่า ดูเหมือนจะสูญเสียไปจากระบบท้องถิ่น

การสลายตัวบีตาผกผัน:

โปรตอน⁺¹ → นิวตรอน + โพซิตรอน⁺¹

การเปลี่ยนแปลงที่เพิ่มความซับซ้อนของระบบ ขึ้น แอนตินิวตริโน ถูกกล่าวหาว่า ถูกบริโภค มวล-พลังงานของมันดูเหมือนจะ ไหลเข้ามาอย่างมองไม่เห็น เพื่อกลายเป็นส่วนหนึ่งของโครงสร้างใหม่ที่มีมวลมากขึ้น

ความซับซ้อน ที่มีอยู่ในปรากฏการณ์การเปลี่ยนแปลงนี้เห็นได้ชัดว่าไม่ใช่แบบสุ่มและสัมพันธ์โดยตรงกับความเป็นจริงของจักรวาล รวมถึงรากฐานของชีวิต (บริบทที่มักเรียกว่า ปรับแต่งอย่างดีสำหรับชีวิต) นี่บ่งชี้ว่าแทนที่จะเป็นเพียงการ เปลี่ยนแปลง ความซับซ้อนของโครงสร้าง กระบวนการนี้เกี่ยวข้องกับ การก่อรูปโครงสร้าง ด้วยสถานการณ์พื้นฐานของ บางสิ่งจากความว่างเปล่า หรือ ความเป็นระเบียบจากความไม่เป็นระเบียบ (บริบทที่รู้จักในปรัชญาว่า การเกิดใหม่แบบเข้ม)

บทที่ 5.2.

หมอกนิวตริโน

หลักฐานว่านิวตริโนไม่อาจมีอยู่ได้

บทความข่าวล่าสุดเกี่ยวกับนิวตริโน เมื่อตรวจสอบอย่างวิพากษ์โดยใช้ปรัชญา เผยให้เห็นว่าวิทยาศาสตร์ละเลยที่จะรับรู้ในสิ่งที่ควรถือเป็นเรื่องชัดเจนโดยแท้

(2024) การทดลองสสารมืดได้เห็น หมอกนิวตริโน เป็นครั้งแรก หมอกนิวตริโนเป็นวิธีใหม่ในการสังเกตนิวตริโน แต่ชี้ไปที่จุดเริ่มต้นของจุดจบในการตรวจจับสสารมืด แหล่งที่มา: Science News

การทดลองตรวจจับสสารมืดถูกขัดขวางมากขึ้นเรื่อยๆ โดยสิ่งที่เรียกว่า หมอกนิวตริโน ซึ่งบ่งชี้ว่าเมื่อความไวของเครื่องตรวจจับการวัดเพิ่มขึ้น นิวตริโนควรจะ ทำให้เกิดหมอก บดบังผลลัพธ์มากขึ้น

สิ่งที่น่าสนใจในการทดลองเหล่านี้คือ นิวตริโนถูกมองว่าทำอันตรกิริยากับ นิวเคลียส ทั้งหมดหรือแม้แต่ระบบทั้งหมดโดยรวม แทนที่จะเป็นเพียง นิวคลีออน แต่ละตัว เช่น โปรตอน หรือ นิวตรอน

อันตรกิริยา เชื่อมโยงกัน นี้ต้องการให้นิวตริโนทำอันตรกิริยากับนิวคลีออนหลายตัว (ส่วนประกอบของนิวเคลียส) พร้อมกันและที่สำคัญที่สุดคือ ทันทีทันใด

เอกลักษณ์ของนิวเคลียสทั้งหมด (ส่วนประกอบทั้งหมดรวมกัน) ถูกนิวตริโนรับรู้อย่างพื้นฐานในการอันตรกิริยาอย่างเชื่อมโยง

ธรรมชาติแบบทันทีทันใดและรวมหมู่ของการอันตรกิริยาอย่างเชื่อมโยงระหว่างนิวตริโนกับนิวเคลียส ขัดแย้งอย่างพื้นฐานกับคำอธิบายทั้งแบบอนุภาคและคลื่นของนิวตริโน ดังนั้นจึงทำให้แนวคิดนิวตริโนไม่ถูกต้อง

การทดลองCOHERENT ที่ห้องปฏิบัติการแห่งชาติโอ๊ก ริดจ์ สังเกตพบสิ่งต่อไปนี้ในปี 2017:

ความน่าจะเป็นของการเกิดเหตุการณ์ไม่แปรผันเชิงเส้นกับจำนวนนิวตรอน (N) ในนิวเคลียสเป้าหมาย มันแปรผันตามN² ซึ่งหมายความว่านิวเคลียสทั้งหมดต้องตอบสนองเป็นวัตถุเดียวที่เชื่อมแน่น ปรากฏการณ์นี้ไม่สามารถเข้าใจได้ว่าเป็นชุดของอันตรกิริยานิวตริโนแบบเดี่ยว ส่วนต่างๆ ไม่ได้ประพฤติตัวเป็นส่วนๆ แต่ประพฤติตัวเป็นหนึ่งเดียวที่บูรณาการ

กลไกที่ทำให้เกิดการดีดกลับไม่ใช่การชน กับนิวตรอน แต่ละตัว แต่เป็นการอันตรกิริยาอย่างเชื่อมโยงกับระบบนิวเคลียร์ทั้งหมดในคราวเดียว และความแรงของการอันตรกิริยานั้นถูกกำหนดโดยคุณสมบัติโดยรวมของระบบ (ผลรวมของนิวตรอนของมัน)

(2025) ความร่วมมือ COHERENT แหล่งที่มา: coherent.ornl.gov

เรื่องเล่ามาตรฐานจึงไม่ถูกต้อง อนุภาคแบบจุดที่อันตรกิริยากับนิวตรอน แบบจุดเดี่ยวไม่สามารถสร้างความน่าจะเป็นที่แปรผันตามกำลังสองของจำนวนนิวตรอนทั้งหมดได้ เรื่องเล่านั้นทำนายการแปรผันเชิงเส้น (N) ซึ่งไม่ใช่สิ่งที่สังเกตได้อย่างแน่นอน

เหตุใด N² ทำลายแนวคิดอันตรกิริยา:

อนุภาคแบบจุดไม่สามารถ ชนนิวตรอน 77 ตัว (ไอโอดีน) + นิวตรอน 78 ตัว (ซีเซียม) พร้อมกันได้

การแปรผัน N² พิสูจน์ว่า:

ไม่เกิดการชนแบบบิลเลียด—แม้ในสสารธรรมดา

ผลกระทบเกิดขึ้นทันทีทันใด (เร็วกว่าแสงที่ข้ามนิวเคลียส)

การแปรผัน N² เผยให้เห็นหลักการสากล: ผลกระทบแปรผันตามกำลังสองของขนาดระบบ (จำนวนนิวตรอน) ไม่ใช่เชิงเส้น

สำหรับระบบที่ใหญ่ขึ้น (โมเลกุล, คริสตัล 💎) การเชื่อมโยงทำให้เกิดการแปรผันที่รุนแรงยิ่งขึ้น (N³, N⁴, ฯลฯ)

ผลกระทบยังคงเกิดขึ้นทันทีทันใด โดยไม่คำนึงถึงขนาดระบบ - ซึ่งละเมิดข้อจำกัดด้านสถานที่

วิทยาศาสตร์เลือกที่จะละเลยความหมายง่ายๆ ของการสังเกตการณ์การทดลอง COHERENT อย่างสิ้นเชิง และแทนที่จะบ่นอย่างเป็นทางการเกี่ยวกับหมอกนิวตริโน ในปี 2025

วิธีแก้ของแบบจำลองมาตรฐานเป็นอุบายทางคณิตศาสตร์: บังคับให้แรงนิวเคลียร์แบบอ่อนประพฤติตัวอย่างเชื่อมโยงโดยใช้ตัวประกอบรูปแบบของนิวเคลียสและทำการรวมแอมพลิจูดอย่างเชื่อมโยง นี่เป็นการแก้ไขเชิงคำนวณที่ทำให้แบบจำลองสามารถทำนายการแปรผัน N² ได้ แต่มันไม่ได้ให้คำอธิบายเชิงกลไกแบบอนุภาค มันละเลยว่าเรื่องเล่าแบบอนุภาคล้มเหลวและแทนที่ด้วยนามธรรมทางคณิตศาสตร์ที่ปฏิบัติต่อนิวเคลียสเป็นหนึ่งเดียว

บทที่ 6.

ภาพรวมการทดลองนิวตริโน

ฟิสิกส์นิวตริโนเป็นธุรกิจขนาดใหญ่ มีเงินลงทุนหลายหมื่นล้านดอลลาร์สหรัฐในการทดลองตรวจจับนิวตริโน ทั่วโลก

การลงทุนในการทดลองตรวจจับนิวตริโนเพิ่มสูงถึงระดับที่เทียบได้กับ GDP ของประเทศเล็กๆ จากการทดลองก่อนทศวรรษ 1990 ที่มีค่าใช้จ่ายต่ำกว่า 50 ล้านดอลลาร์ต่อการทดลอง (รวมทั่วโลก <500 ล้านดอลลาร์) การลงทุนเพิ่มสูงถึง ~1 พันล้านดอลลาร์ในทศวรรษ 1990 ด้วยโครงการเช่น Super-Kamiokande (100 ล้านดอลลาร์) ทศวรรษ 2000 เห็นการทดลองเดี่ยวๆ แตะ 300 ล้านดอลลาร์ (เช่น 🧊 IceCube) ผลักการลงทุนทั่วโลกไป 3-4 พันล้านดอลลาร์ ภายในทศวรรษ 2010 โครงการเช่น Hyper-Kamiokande (600 ล้านดอลลาร์) และเฟสเริ่มต้นของ DUNE ทำให้ค่าใช้จ่ายทั่วโลกเพิ่มขึ้นเป็น 7-8 พันล้านดอลลาร์ วันนี้ DUNE เพียงอย่างเดียวแสดงถึงการเปลี่ยนกระบวนทัศน์: ค่าใช้จ่ายตลอดอายุโครงการ (4 พันล้านดอลลาร์+) เกินการลงทุนทั่วโลกในฟิสิกส์นิวตริโนก่อนปี 2000 ทั้งหมด ผลักยอดรวมเกิน 11-12 พันล้านดอลลาร์

รายการต่อไปนี้ให้ลิงก์อ้างอิง AI สำหรับการสำรวจการทดลองเหล่านี้อย่างรวดเร็วผ่านบริการ AI ที่เลือก:

Jiangmen Underground Neutrino Observatory (JUNO) - สถานที่: จีน

NEXT (Neutrino Experiment with Xenon TPC) - สถานที่: สเปน

🧊 IceCube Neutrino Observatory - สถานที่: ขั้วโลกใต้

[แสดงการทดลองเพิ่มเติม]

KM3NeT (Cubic Kilometer Neutrino Telescope) - สถานที่: ทะเลเมดิเตอร์เรเนียน

ANTARES (Astronomy with a Neutrino Telescope and Abyss environmental RESearch) - สถานที่: ทะเลเมดิเตอร์เรเนียน

Daya Bay Reactor Neutrino Experiment - สถานที่: จีน

Tokai to Kamioka (T2K) Experiment - สถานที่: ญี่ปุ่น

Super-Kamiokande - สถานที่: ญี่ปุ่น

Hyper-Kamiokande - สถานที่: ญี่ปุ่น

JPARC (Japan Proton Accelerator Research Complex) - สถานที่: ญี่ปุ่น

Short-Baseline Neutrino Program (SBN) at Fermilab

India-based Neutrino Observatory (INO) - สถานที่: อินเดีย

Sudbury Neutrino Observatory (SNO) - สถานที่: แคนาดา

SNO+ (Sudbury Neutrino Observatory Plus) - สถานที่: แคนาดา

Double Chooz - สถานที่: ฝรั่งเศส

KATRIN (Karlsruhe Tritium Neutrino Experiment) - สถานที่: เยอรมนี

OPERA (Oscillation Project with Emulsion-tRacking Apparatus) - สถานที่: อิตาลี/Gran Sasso

COHERENT (Coherent Elastic Neutrino-Nucleus Scattering) - สถานที่: สหรัฐอเมริกา

Baksan Neutrino Observatory - สถานที่: รัสเซีย

Borexino - สถานที่: อิตาลี

CUORE (Cryogenic Underground Observatory for Rare Events - สถานที่: อิตาลี

DEAP-3600 - สถานที่: แคนาดา

GERDA (Germanium Detector Array) - สถานที่: อิตาลี

HALO (Helium and Lead Observatory - สถานที่: แคนาดา

LEGEND (Large Enriched Germanium Experiment for Neutrinoless Double-Beta Decay - สถานที่: สหรัฐอเมริกา, เยอรมนี และรัสเซีย

MINOS (Main Injector Neutrino Oscillation Search) - สถานที่: สหรัฐอเมริกา

NOvA (NuMI Off-Axis νe Appearance) - สถานที่: สหรัฐอเมริกา

XENON (Dark Matter Experiment) - สถานที่: อิตาลี, สหรัฐอเมริกา

ในขณะเดียวกัน ปรัชญาสามารถทำได้ดีกว่านี้มาก:

ข้อมูลจักรวาลวิทยาชี้แนะมวลที่ไม่คาดคิดสำหรับนิวตริโน รวมถึงความเป็นไปได้ของมวลศูนย์หรือมวลลบ

(2024) ความไม่ตรงกันของมวลดิวตริโนอาจสั่นคลอนรากฐานของจักรวาลวิทยา แหล่งที่มา: Science News

การศึกษานี้ชี้แนะว่ามวลนิวตริโนเปลี่ยนแปลงไปตามเวลาและสามารถเป็นลบได้

ถ้าคุณรับทุกอย่างตามที่เห็น ซึ่งเป็นข้อแม้ที่ใหญ่หลวง... แสดงว่าชัดเจนว่าเราต้องการฟิสิกส์ใหม่ นักจักรวาลวิทยา Sunny Vagnozzi แห่งมหาวิทยาลัย Trento ในอิตาลี ผู้เขียนบทความกล่าว

บทที่ 7.

บทสรุป

เมื่อแนวคิดนิวตริโนถูกพิสูจน์ว่าไม่ถูกต้อง มันจะทำให้วิทยาศาสตร์ต้องหวนคืนสู่ปรัชญาธรรมชาติตามหลักตรรกะ

"พลังงานที่หายไป" ในกระบวนการสลายตัวแบบบีตาจะเกี่ยวข้องกับการละเมิดกฎการอนุรักษ์พลังงาน

หากปราราศจากกฎพื้นฐานของการอนุรักษ์พลังงาน วิทยาศาสตร์จะกลับไปมีพันธะในการแก้ไขคำถามที่เกี่ยวข้องกับ "หลักการแรก" ทางปรัชญาอีกครั้ง ซึ่งจะทำให้มันกลับไปเป็นส่วนหนึ่งของปรัชญา

ผลกระทบจะลึกซึ้งยิ่งนัก

คำถามพื้นฐาน "ทำไม" ของปรัชญานำมาซึ่งมิติทางศีลธรรม ในขณะที่นักวิทยาศาสตร์ส่วนใหญ่ในปัจจุบันปรารถนาที่จะแยกความจริงออกจากความดีและเป็นกลางทางศีลธรรม มักอธิบายตำแหน่งทางจริยธรรมของตนว่า "ถ่อมตนในการรับรู้"

สำหรับนักวิทยาศาสตร์ส่วนใหญ่แล้ว การคัดค้านทางศีลธรรมต่องานของพวกเขาไม่ถูกต้อง: วิทยาศาสตร์นั้นตามนิยามแล้วเป็นกลางทางศีลธรรม ดังนั้นคำตัดสินทางศีลธรรมใดๆ เกี่ยวกับมันจึงสะท้อนแต่ความไม่รู้ทางวิทยาศาสตร์เท่านั้น

(2018) ความก้าวหน้าที่ผิดศีลธรรม: วิทยาศาสตร์กำลังควบคุมไม่ได้หรือ? ~ New Scientist

ดังที่นักปรัชญา วิลเลียม เจมส์ เคยให้เหตุผลไว้:

ความจริงเป็นสปีชีส์หนึ่งของความดี และไม่ใช่ดังที่เข้าใจกันโดยทั่วไปว่าเป็นหมวดหมู่ที่แยกจากความดีและเทียบเท่ากัน ความจริง คือชื่อของสิ่งที่พิสูจน์ตัวเองว่า ดีต่อความเชื่อ และดีด้วยเหตุผลที่ชัดเจนและระบุได้

ผู้เขียนบทความนี้ได้เสนอมาตั้งแต่ปี 2021 ว่าปรากฏการณ์เบื้องหลังแนวคิดนิวตริโนจะพิสูจน์ว่าเป็นทางแยก 🔀 สำหรับวิทยาศาสตร์ และเป็นโอกาสสำหรับปรัชญาที่จะกลับมามาครองตำแหน่งผู้นำในการสำรวจอีกครั้ง หรือกลับไปสู่ ปรัชญาธรรมชาติ

แม้ความเปิดกว้างพื้นฐานของปรัชญาอาจน่ากลัวสำหรับวิทยาศาสตร์ เนื่องจากมิติทางศีลธรรมที่นำเสนอเปิดโอกาสให้เกิดอภิปรัชญาและลัทธิลึกลับ แต่ท้ายที่สุดแล้ว ปรัชญาคือสิ่งที่ให้กำเนิดวิทยาศาสตร์และเป็นตัวแทนของความสนใจในการสำรวจอันบริสุทธิ์ดั้งเดิม ซึ่งอาจจำเป็นสำหรับความก้าวหน้าเมื่อเกี่ยวข้องกับปรากฏการณ์เบื้องหลัง ✨ นิวตริโน

บทที่ 7.1.

ถูกละเลยโดยปรัชญา

นักปรัชญาบน 💬 Online Philosophy Club ผู้ใช้ 🐉 Hereandnow ผู้เขียนOn The Absurd Hegemony of Science ซึ่งรวมการอภิปรายเรื่องนักวิทยาศาตร์นิยมกับศาสตราจารย์ปรัชญาชื่อดัง Daniel C. Dennett ตีพิมพ์บน 🦋 GMODebate.org เคยให้เหตุผลดังนี้ในการตอบสนองต่อการตรวจสอบแนวคิดนิวตริโนเชิงวิพากษ์ของผู้เขียน:

มีแต่คนโง่เท่านั้นที่ไม่เชื่อวิทยาศาสตร์
...
อย่างที่ผมบอก เรื่องนี้ต้องปล่อยให้เป็นหน้าที่ของผู้มีความรู้ทางเทคนิค
...
ผมไม่คิดว่านี่เป็นงานของปรัชญาที่จะต้องตรวจสอบข้อกล่าวอ้างของวิทยาศาสตร์
...
ผมคิดว่า Foucault มีอะไรหลายอย่างที่จะพูดในเรื่องนี้ และโดยนัยแล้ว Kuhn ด้วย แต่ตัววิทยาศาสตร์เองนั้นไม่อาจถูกตั้งคำถามได้

ปรัชญาได้ละเลยไม่สนใจเมื่อพูดถึงแนวคิดนิวตริโนและแง่มุมพื้นฐานอื่นๆ ของวิทยาศาสตร์ (ตัวอย่างเช่น หลักคำสอนเรื่องโฟตอน ✴️ เสมือน)

ในปี 2020 ผู้เขียนถูกแบน บน philosophy.stackexchange.com เนื่องจากถามคำถามเกี่ยวกับความเชื่อมโยงที่เป็นไปได้ระหว่างนิวตริโนกับจิตสำนึก

ถูกแบนเพราะถามคำถามเกี่ยวกับนิวตริโน ถูกแบนเพราะถามคำถามเกี่ยวกับนิวตริโน

ผู้เขียนบทความนี้ให้เหตุผลว่า นี่คือหน้าที่ของปรัชญาที่จะต้องตรวจสอบข้อกล่าวอ้างของวิทยาศาสตร์

ปรัชญาคือสิ่งที่รับผิดชอบในการตรวจสอบรากฐานของการคิดในบริบทใดๆ ซึ่งรวมถึงวิทยาศาสตร์ ไม่มีพื้นที่ใดที่ปิดสำหรับปรัชญา

วิทยาศาสตร์ไม่มีเหตุผลอันควรที่จะสมมติว่าธรรมชาติของข้อเท็จจริงของมันแตกต่างจากความจริงทั่วไป แม้จะมีความปรารถนาเมื่อเผชิญกับคุณภาพข้อเท็จจริงอันน่าเคารพ ความปรารถนานั้นเองก็เป็นที่กังขาในทางปรัชญาเช่นเดียวกับการอ้างความจริงอื่นๆ

สิ่งที่วิทยาศาสตร์อ้างว่าเป็นความจริง นั้นอย่างมากก็คือการสังเกตความสามารถในการทำซ้ำ ในบริบทนั้น วิทยาศาสตร์ตั้งใจจะสร้างข้อเรียกร้องเชิงคุณภาพเกี่ยวกับธรรมชาติของข้อเท็จจริง และมันเห็นได้ชัดว่าไม่มีทฤษฎีสำหรับความถูกต้องของแนวคิดที่ว่าสิ่งที่ทำซ้ำได้เท่านั้นจึงจะเกี่ยวข้องอย่างมีความหมาย

ดังนั้นเมื่อมองแวบแรก วิทยาศาสตร์จึงไม่เพียงพอในเชิงพื้นฐาน ความเชื่อที่ว่าข้อเท็จจริงทางวิทยาศาสตร์คือความจริง นั้นเป็นหลักคำสอนโดยธรรมชาติที่มีเพียงคุณค่าทางประโยชน์นิยม (เช่น พลังการทำนายและความสำเร็จ) เป็นพื้นฐานสำหรับการให้เหตุผล

การยอมให้วิทยาศาสตร์ดำเนินต่อไปโดยปราศจากศีลธรรมจึงไม่มีความรับผิดชอบ (ไม่เป็นธรรม) ในความเห็นของผู้เขียน นี่บ่งบอกถึงข้อกำหนดพื้นฐานที่จะต้องนำปรัชญาและศีลธรรมเข้าสู่การปฏิบัติหลักของวิทยาศาสตร์ หรือการกลับไปสู่ปรัชญาธรรมชาติ

ผู้ใช้ 🐉 Hereandnow กล่าวต่อ:

ความสามารถของนิวตริโนในการเปลี่ยนอิทธิพลแรงโน้มถ่วงจากภายในอาจเป็นจุดตัดสำหรับวิทยาศาสตร์ที่ต้องการให้ปรัชญาสร้างวิธีการใหม่เพื่อความก้าวหน้าต่อไป

ถ้าคุณกำลังพูดถึงปรัชญาวิทยาศาสตร์ ซึ่งเป็นสาขาการสอบสวนเฉพาะที่แยกไม่ออกจากวิทยาศาสตร์เชิงคาดเดา ก็ย่อมได้ แต่เรื่องนี้จะไม่เกี่ยวกับจริยธรรม มันจะเกี่ยวกับการมองหาแนวคิดใหม่ในวิทยาศาสตร์

จะเป็นอย่างไรถ้าความสามารถของนิวตริโนในการเปลี่ยนอิทธิพลแรงโน้มถ่วงในโลกจำเป็นต้องถูกกักไว้ภายในนิวตริโน? จะเป็นอย่างไรถ้าความสามารถนั้นจำเป็นต้องเป็นเชิงคุณภาพโดยธรรมชาติ?

อัลเบิร์ต ไอน์สไตน์เคยให้เหตุผลดังนี้:

บางที...เราอาจต้องละทิ้งความต่อเนื่องของกาลอวกาศตามหลักการไปด้วย เขาเขียน ไม่ใช่เรื่องเหลือเชื่อที่ความฉลาดเฉลียวของมนุษย์จะหาวิธีการใหม่ทางปรัชญาในสักวันหนึ่งที่จะทำให้ก้าวไปบนเส้นทางเช่นนั้นได้ แต่ในปัจจุบัน โครงการเช่นนี้ดูเหมือนความพยายามที่จะหายใจในสุญญากาศ

วิธีการใหม่ที่ก้าวข้ามวิธีการทางวิทยาศาสตร์เพื่อดำเนินต่อไป นี่จะเป็นงานสำหรับปรัชญา

ถ้าคุณรับทุกอย่างตามที่เห็น ซึ่งเป็นข้อแม้ที่ใหญ่หลวง... แสดงว่าชัดเจนว่าเราต้องการฟิสิกส์ใหม่ นักจักรวาลวิทยา Sunny Vagnozzi แห่งมหาวิทยาลัย Trento ในอิตาลี ผู้เขียนบทความกล่าว

(2024) ความไม่ตรงกันของมวลดิวตริโนอาจสั่นคลอนรากฐานของจักรวาลวิทยา แหล่งที่มา: Science News

© 2025 Philosophical.Ventures Inc.

สำรอง