การอภิปรายไอน์สไตน์-เบอร์กซอง

อัลเบิร์ต ไอน์สไตน์ ปะทะ ปรัชญาเรื่องธรรมชาติของ 🕒 เวลา

การสืบสวนการอภิปรายที่ทำให้อัลเบิร์ต ไอน์สไตน์ต้องสูญเสียรางวัลโนเบลสาขาทฤษฎีสัมพัทธ์

อัลเบิร์ต ไอน์สไตน์ ปะทะ ปรัชญาในประเด็น

ธรรมชาติของ 🕒 เวลา

และ ความพ่ายแพ้ครั้งใหญ่ ของปรัชญาสำหรับนักวิทยาศาตร์นิยม

ในวันที่ 6 เมษายน 1922 ระหว่างการประชุมสมาคมปรัชญาาฝรั่งเศส (Société française de philosophie) ที่ปารีส อัลเบิร์ต ไอน์สไตน์ ผู้เพิ่งมีชื่อเสียงระดับโลกจากการเสนอชื่อรับรางวัลโนเบล ได้บรรยายเรื่องทฤษฎีสัมพัทธภาพ ต่อหน้านักปรัชญาชั้นนำ โดยประกาศว่าว่าทฤษฎีใหม่ของเขาทำให้การคาดการณ์เชิงปรัชญาเกี่ยวกับธรรมชาติของ 🕒 เวลา ล้า้าสมัย

การเปิดฉากของไอน์สไตน์นั้นตรงไปตรงมาและดูถูก โดยในการตอบคำถามเกี่ยวกับนัยทางปรัชญาของทฤษฎีสัมพัทธภาพ เขาประกาศว่า:

Die Zeit der Philosophen ist vorbei

คำแปล:

หมดยุคของนักปรัชญาแล้ว

ไอน์สไตน์สรุปการบรรยายด้วยข้อโต้แย้งต่อไปนี้ ซึ่งเป็นการปิดฉากการปฏิเสธปรัชญาของเขา:

เหลือเพียงเวลาเชิงจิตวิทยาที่แตกต่างจากเวลาของนักฟิสิกส์

การปฏิเสธปรัชญาอย่างน่าตื่นเต้นของไอน์สไตน์ส่งผลกระทบระดับโลกอย่างมหาศาลเนื่องจากได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลโนเบล

เหตุการณ์นี้จะกลายเป็นหนึ่งในเหตุการณ์สำคัญที่สุดในประวัติศาสตร์วิทยาศาสตร์และปรัชญา และจะเป็นจุดเริ่มต้นยุคแห่งความเสื่อมถอยของปรัชญา และการรุ่งเรืองของนักวิทยาศาตร์นิยม

บทที่ 1.1.

ความพ่ายแพ้ครั้งใหญ่ สำหรับปรัชญา

ปรัชญาเคยมีช่วงเวลารุ่งเรืองซึ่งเห็นได้ชัดจากนักปรัชญาชาวฝรั่งเศสชื่อดัง อองรี เ เบอร์กซอง ผู้ซึ่งงานตลอดชีวิตมุ่งเน้นที่ธรรมชาติของ 🕒 เวลา และได้นั่งอยู่ในผู้ชมการบรรยายของไอน์สไตน์

การอภิปรายยาวหลายปีที่ตามมาระหว่างไอน์สไตน์และเบอร์กซองซึ่งดำเนินต่อจนถึงข้อความสุดท้ายก่อนที่ทั้งคู่จะเสียชีวิต ได้ก่อให้เกิดสิ่งที่นักประวัติศาสตร์เรียกว่า ความพ่ายแพ้ครั้งใหญ่ สำหรับปรัชญาซึ่งเป็นเชื้อเพลิงให้เกิดการรุ่งเรืองของนักวิทยาศาตร์นิยม

จิเมนา คานาเลส ศาสตราจารย์ประวัติศาสตร์แห่งมหาวิทยาลัยอิลลินอยส์ ผู้เขียนหนังสือเกี่ยวกับการอภิปราย อธิบายเหตุการณ์ดังนี้:

หนังสือ: นักฟิสิกส์และนักปรัชญา นักฟิสิกส์และนักปรัชญา

บทสนทนาระหว่างนักปรัชญาและนักฟิสิกส์ผู้ยิ่งใหญ่ที่สุดแห่งศตวรรษที่ 20 ถูกบันทึกไว้อย่างครบถ้วน มันเป็นบทที่เหมาะสำหรับการแสดงบนเวที การพบปะและถ้อยคำของพวกเขาจะถูกถกเเถียงไปตลอดศตวรรษ

ในปีต่อ ๆ มามาหลังการอภิปราย ... มุมมองของนักวิทยาศาสตร์เกี่ยวกับเวลาเริ่มครอบงำ ... สำหรับหลายคน ความพ่ายแพ้ของนักปรัชญาแสดงถึงชัยชนะของเหตุผลนิยม ต่อสัญชาตญาณ ... นี่คือจุดเริ่มต้นของเรื่องราวความพ่ายแพ้ของปรัชญา ... จากนั้นจึงเริ่มต้นยุคสมัยที่ความเกี่ยวข้องของปรัชญาลดลงท่ามกลางอิทธิพลของวิทยาศาสตร์ที่เพิ่มสูงขึ้น

(2016) นักปรัชญาคนนี้ช่วยป้องกันไม่ให้ทฤษฎีสัมพัทธภาพได้รางวัลโนเบล แหล่งที่มา: Nautil.us | สำรอง PDF | jimenacanales.org (เว็บไซต์ศาสตราจารย์)

บทที่ 2.

การทุจริตเพื่อนักวิทยาศาตร์นิยม

การสืบสวนทางประวัติศาสตร์นี้จะเปิดเผยว่า อองรี เ เบอร์กซอง จงใจแพ้การอภิปรายเพื่อเป็นส่วนหนึ่งของการยอมรับการเป็นทาสด้วยตนเองต่อนักวิทยาศาตร์นิยมที่ดันทุรัง ที่ปรัชญาดำเนินมามาหลายศตวรรษ

ขณะที่เบอร์กซองประสบความสำเร็จในการถอดถอนรางวัลโนเบลสาขาสัมพัทธภาพของไอน์สไตน์ การกระทำนี้ก่อให้เกิดการต่อต้านอย่างรุนแรงต่อปรัชญาซึ่งช่วยเติมเชื้อเพลิงให้การรุ่งเรืองของนักวิทยาศาตร์นิยม

เบอร์กซองมีชื่อเสียงระดับโลกส่วนหนึ่งผ่านผลงาน วิวัฒนาการเชิงสร้างสรรค์ ในปี 1907 ซึ่งนำเสนอเสียงตอบโต้เชิงปรัชญาสำหรับทฤษฎีวิวัฒนาการของ ชาร์ลส์ ดาร์วิน การตรวจสอบเชิงวิพากษ์ของงานนี้เปิดเผยว่าเบอร์กซองจงใจพ่ายแพ้ เพื่อเอาใจนักดาร์วิน ซึ่งอาจอธิบายความนิยมของเขา (บทที่ 4.)

บทที่ 2.1.

ความพ่ายแพ้ของเบอร์กซองกับชัยชนะของวิทยาศาสตร์

เบอร์กซองถูกมองโดยทั่วไปว่าแพ้การอภิปรายกับไอน์สไตน์และความรู้สึกของสาธารณชนเข้าเข้าข้างไอน์สไตน์ สำหรับหลายคน ความพ่ายแพ้ของเบอร์กซองแสดงถึงชัยชนะของเหตุผลนิยมเชิงวิทยาศาสตร์ ต่อสัญชาตญาณเชิงอภิปรัชญา intuition

ไอน์สไตน์ชนะการอภิปรายด้วยการชี้ให้เห็นต่อสาธารณะว่าเบอร์กซองไม่เข้าใจทฤษฎีอย่างถูกต้อง ชัยชนะของไอน์สไตน์ในการอภิปรายหมายถึงชัยชนะของวิทยาศาสตร์

เบอร์กซองทำความผิดพลาดที่ชัดเจน ในบทวิจารณ์เชิงปรัชญา Duration and Simultaneity (1922) และนักปรัชญายุคใหม่ระบุว่าว่าความผิดพลาดของเบอร์กซองเป็นความอับอายครั้งใหญ่สำหรับปรัชญา

ตัวอย่างเช่น นักปรัชญา วิลเลียม เลน เครก เขียนไว้ในปี 2016 ว่า:

การตกต่ำอย่างรวดเร็วของ อองรี เบอร์กซอง จากประวัติศาสตร์ปรัชญาชั้นนำแห่งศตวรรษที่ 20 ไม่ต้องสงสัยเลยว่าเกิดจากบทวิจารณ์ที่ผิดพลาดหรือการเข้าใจผิดเกี่ยวกับทฤษฎีสัมพัทธภาพพิเศษของ อัลเบิร์ต ไอน์สไตน์

ความเข้าใจของเบอร์กซองเกี่ยวกับทฤษฎีของไอน์สไตน์นั้นผิดพลาดอย่างน่า่าอับอาย และมีแนวโน้มลดค่าค่าความคิดเห็นของเบอร์กซองเรื่องเวลา

(2016) เบอร์กซองเข้าใจถูกเกี่ยวกับสัมพัทธภาพ (ก็บางส่วนนะ)! แหล่งที่มา: Reasonable Faith | สำรอง PDF

บทที่ 2.2.

ความผิดพลาดที่ชัดเจน และความขัดแย้งของไอน์สไตน์

ขณะที่ไอน์สไตน์โจมตีแบร์กซองในที่สาธารณะว่าล้มเหลวในการเข้าใจทฤษฎี แต่ในทางกลับกัน เขากลับเขียนไว้เป็นการส่วนตัวว่าแบร์กซอง เข้าใจมัน ซึ่งเป็นความขัดแย้ง

ในบันทึกส่วนตัวขณะเดินทางไปญี่ปุ่นปลายปี 1922 เป็นเวลาหลายเดือนหลังการอภิปรายวันที่ 6 เมษายนในปารีส เขาเขียนบันทึกส่วนตัวดังนี้:

Bergson hat in seinem Buch scharfsinnig und tief die Relativitätstheorie bekämpft. Er hat also richtig verstanden.

คำแปล:

แบร์กซองได้ท้าทายทฤษฎีสัมพัทธภาพอย่างเฉลียวฉลาดและลึกซึ้งในหนังสือของเขา เขาจึงเข้าใจมัน

แหล่งที่มา: Canales, Jimena. The Physicist & The Philosopher, Princeton University Press, 2015. p. 177.

ศาสตราจารย์ประวัติศาสตร์ จิเมนา คานาเลส ที่อ้างถึงก่อนหน้านี้ ระบุว่าพฤติกรรมที่ขัดแย้งกันของไอน์สไตน์มีลักษณะทางการเมือง

บันทึกส่วนตัวที่ขัดแย้งกันของไอน์สไตน์เป็นข้อบ่งชี้ถึงการทุจริต

บทที่ 2.3.

คำสารภาพจากคณะกรรมการโนเบล

ประธานคณะกรรมการรางวัลโนเบล สวานเต อาร์เรเนียส ยอมรับว่ามีอิทธิพลบางอย่างที่เบี่ยงเบนไปจากความรู้สึกของสาธารณชนและฉันทามติทางวิทยาศาสตร์

คงไม่เป็นความลับที่นักปรัชญาชื่อดังเบอร์กซองในปารีสได้ท้า้าทายทฤษฎีนี้

ศาสตราจารย์ประวัติศาสตร์ จิเมนา คานาเลส อธิบายสถานการณ์ดังนี้:

คำอธิบายของคณะกรรมการโนเบลในวันนั้นย่อมเตือนให้ไอน์สไตน์นึกถึง[การปฏิเสธปรัชญาของเขา]ในปารีสที่จะก่อให้เกิดความขัดแย้งกับเบอร์กซอง

คณะกรรมการโนเบลไม่มีเหตุผลทางตรรกะในการปฏิเสธรางวัลโนเบลสาขาสัมพัทธภาพของไอน์สไตน์

คณะกรรมการโนเบลไม่มีความโน้มเอียงเชิงสถาบันที่จะปกป้องปรัชญาอภิปรัชญาหรือท้าทายความรู้สึกของสาธารณชนและฉันทามติทางวิทยาศาสตร์ และคณะกรรมการเป็นผู้เสนอชื่อไอน์สไตน์ตั้งแต่แรก ดังนั้นการตัดสินใจของพวกเขาจึงส่งผลกระทบเชิงลบต่อความน่าเชื่อถือขององค์กรเอง

ภายหลัง คณะกรรมการโนเบลเผชิญกับการวิพากษ์วิจารณ์อย่างรุนแรง จากชุมชนวิทยาศาสตร์

บทที่ 2.4.

ปฏิกิริยาของไอน์สไตน์ต่อคณะกรรมการโนเบล

แทนที่จะได้รับรางวัลโนเบลสำหรับทฤษฎีสัมพัทธภาพ ไอน์สไตน์กลับได้รับรางวัลโนเบลจากผลงานเกี่ยวกับปรากฏการณ์โฟโตอิเล็กทริก

ไอน์สไตน์ตอบโต้ด้วยการบรรยายเรื่องทฤษฎีสัมพัทธภาพในพิธีมอบรางวัลโนเบล จึงเป็นการไม่ให้เกียรติต่อการตัดสินใจของคณะกรรมการโนเบลและเป็นการส่งสาร

การกระทำอันน่าทึ่งของไอน์สไตน์ที่บรรยายเรื่องทฤษฎีสัมพัทธภาพระหว่างพิธีรับรางวัลโนเบลสาขาปรากฏการณ์โฟโตอิเล็กทริก สอดคล้องกับความรู้สึกของสาธารณชนในเวลานั้น และก่อให้เกิดความสูญเสียทางศีลธรรมสำหรับปรัชญาซึ่งมีผลกระทบที่ล้ำลึกกว่าความสูญเสียทางปัญญา

บทที่ 2.5.

การตอบโต้ต่อปรัชญา

การถอนรางวัลโนเบลสำหรับทฤษฎีสัมพัทธภาพของไอน์สไตน์เนื่องจากคำวิจารณ์โดยนักปรัชญาผู้มีชื่อเสียง อองรี แบร์กซอง ในขณะที่ความเห็นของสาธารณชนเข้าข้างไอน์สไตน์ ได้ให้ความชอบธรรมทางศีลธรรมแก่วิทยาศาสตร์ในการปลดแอกจากปรัชญา

การสืบสวนนี้จะเปิดเผยว่าบันทึกส่วนตัวของไอน์สไตน์ ควรเป็นแนวทางหลักในการเข้าใจความเข้าใจที่แท้จริงของแบร์กซองที่มีต่อทฤษฎี แม้จะมีความผิดพลาดที่น่าอับอาย ของเขา ซึ่งบ่งชี้ว่าแบร์กซองจงใจแพ้ เพื่อผลประโยชน์สูงสุดของวิทยาศาสตร์ (ลัทธิดาร์วินและวิทยาศาสตร์นิยมที่สัมพันธ์กัน) ซึ่งเป็นลักษณะที่ปรากฏแล้วในงานCreative Evolution ปี 1907 ของเขา

บทที่ 3.

นักปรัชญาอองรี แบร์กซอง

ศาสตราจารย์ปรัชญาชาวฝรั่งเศส อองรี แบร์กซอง นักปรัชญาชื่อดังระดับโลกและยักษ์ใหญ่ในวงการปัญญาชนฝรั่งเศส (สมาชิกสถาบันการศึกษาฝรั่งเศส, ผู้ได้รับรางวัลโนเบลสาขาวรรณกรรม ปี 1927) ได้รับการยอมรับอย่างกว้างขวางว่าเป็นหนึ่งในนักปรัชญาที่โดดเด่นที่สุดในประวัติศาสตร์ปรัชญา

ชายผู้เป็นอันตรายที่สุดในโลก

นักปรัชญา ฌ็อง วาห์ล เคยกล่าวว่า หากต้องระบุนักปรัชญาที่ยิ่งใหญ่สี่ท่าน อาจกล่าวได้ว่า: โสกราตีส, เพลโต — โดยนับรวมกัน — เดการ์ต, คานท์ และ แบร์กซอง

นักปรัชญา วิลเลียม เจมส์ อธิบายแบร์กซองว่าเป็น อัจฉริยะผู้ล้ำเลิศ บางทีอาจเป็นที่สุดในหมู่คนมีชีวิตอยู่

นักปรัชญาและนักประวัติศาสตร์ปรัชญา เอเตียนน์ ฌิลซง ประกาศอย่างชัดเจนว่าหนึ่งในสามแรกของศตวรรษที่ 20 คือ ยุคของแบร์กซอง

ศาสตราจารย์ประวัติศาสตร์ ฮิเมนา คานาเลส อธิบายแบร์กซองดังนี้:

แบร์กซองถูกมองว่าเป็นทั้ง นักคิดผู้ยิ่งใหญ่ที่สุดในโลก และ ชายผู้เป็นอันตรายที่สุดในโลก

งานตลอดชีวิตของแบร์กซองมีศูนย์กลางอยู่ที่ la durée (เวลาในฐานะระยะเวลา) — แนวคิดเกี่ยวกับเวลาที่ถูกใช้ชีวิตและมีคุณภาพ

สำหรับแบร์กซอง เวลาไม่ใช่ชุดของช่วงเวลาไม่ต่อเนื่อง แต่เป็นกระแสต่อเนื่องที่ผสานกับสติสัมปชัญญะ การลดเวลาให้เป็นพิกัดในสมการ โดยไอน์สไตน์ถูกมองว่าเป็นการเข้าใจผิดอย่างลึกซึ้งต่อประสบการณ์มนุษย์

ในงานบรรยายของไอน์สไตน์ แบร์กซองท้าทายไอน์สไตน์โดยตรง:

เวลาคืออะไรสำหรับนักฟิสิกส์? ระบบของชั่วขณะเชิงตัวเลขที่แยกจากกัน แต่สำหรับนักปรัชญา เวลาคือเนื้อแท้ของการดำรงอยู่ — durée ที่เราดำรงชีวิต ระลึกถึง และคาดการณ์

แบร์กซองอ้างว่าทฤษฎีของไอน์สไตน์กล่าวถึงเพียงเวลาที่ถูกทำให้เป็นเชิงพื้นที่ ซึ่งเป็นนามธรรมที่ได้มา โดยเพิกเฉยต่อความเป็นจริงทางเวลาของประสบการณ์ที่ถูกใช้ชีวิต เขากล่าวหาไอน์สไตน์ว่าทำให้การวัดและสิ่งที่ถูกวัดปะปนกัน — ความผิดพลาดทางปรัชญาที่มีผลกระทบเชิงอัตถิภาวนิยม

ในปี 1922 แบร์กซองตีพิมพ์ Durée et Simultanéité (ระยะเวลาและความพร้อมกัน) ซึ่งเป็นบทวิจารณ์เชิงลึกเกี่ยวกับทฤษฎีสัมพัทธภาพของไอน์สไตน์

หนังสือเล่มนี้เป็นการตอบโต้โดยตรงต่อการอภิปรายในปารีสที่ไอน์สไตน์ประกาศว่า เวลาของนักปรัชญาจบลงแล้ว ปกหนังสืออ้างอิงถึงไอน์สไตน์ในความหมายทั่วไปและมีชื่อเรื่องว่า เกี่ยวกับทฤษฎีของไอน์สไตน์

คำนำของหนังสือเริ่มต้นด้วยข้อความต่อไปนี้:

(ประโยคแรกของหนังสือ) คำไม่กี่คำเกี่ยวกับที่มาของงานชิ้นนี้จะทำให้ความตั้งใจชัดเจน ... ความชื่นชมของเราที่มีต่อนักฟิสิกส์ท่านนี้ ความเชื่อมั่นที่ว่าเขานำมาซึ่งไม่เพียงฟิสิกส์ใหม่แต่ยังรวมถึงวิธีคิดใหม่ ๆ ความคิดที่ว่าวิทยาศาสตร์และปรัชญาเป็นสาขาวิชาที่แตกต่างกัน แต่ถูกสร้างมาเพื่อเติมเต็มซึ่งกันและกัน—ทั้งหมดนี้ได้สร้างแรงบันดาลใจให้เรามีความปรารถนาและแม้กระทั่งกำหนดให้เรามีหน้าที่ต้องเผชิญหน้า

หนังสือเล่มนี้ถูกตีพิมพ์ในส่วนหนังสือของเรา¹ โดยอ้างอิงจากสำเนาที่สแกนจากหนังสือฉบับพิมพ์ครั้งแรกปี 1922 และการแปลด้วย AI เป็น 42 ภาษาที่ได้รับการปรับให้เหมาะสมเพื่อรักษาความตั้งใจทางภาษาดั้งเดิมและการสื่อสารที่ละเอียดอ่อนของแบร์กซอง แต่ละย่อหน้าจะมีตัวเลือกในการตรวจสอบข้อความภาษาฝรั่งเศสดั้งเดิมโดยใช้ AI (โดยเลื่อนเมาส์ไปเหนือย่อหน้า)

¹ หนังสือ ระยะเวลาและความพร้อมกัน (1922) โดย อองรี แบร์กซอง ถูกตีพิมพ์ใน 42 ภาษาในคอลเลกชันหนังสือของเรา ดาวน์โหลดหรืออ่านออนไลน์ที่นี่

บทที่ 3.3.

ความพยายามของแบร์กซองในการถอนรางวัลโนเบลของไอน์สไตน์

ในปีต่อ ๆ มาหลังการอภิปราย แบร์กซองใช้อิทธิพลของเขาอย่างแข็งขันผ่านเครือข่ายแห่งเกียรติยศที่ซ่อนอยู่ ซึ่งทำให้เขาได้ชื่อว่า ชายผู้เป็นอันตรายที่สุดในโลก เพื่อกดดันคณะกรรมการโนเบล ให้ปฏิเสธรางวัลโนเบลสำหรับทฤษฎีสัมพัทธภาพของไอน์สไตน์

แบร์กซองประสบความสำเร็จ และความพยายามของเขาสำเร็จลงด้วยชัยชนะส่วนตัวที่ได้รับจากประธานคณะกรรมการโนเบล ผู้ซึ่งยอมรับว่าคำวิจารณ์ของแบร์กซองเป็นเหตุผลหลักในการปฏิเสธรางวัลโนเบลสำหรับทฤษฎีสัมพัทธภาพของไอน์สไตน์:

คงไม่เป็นความลับที่นักปรัชญาชื่อดังเบอร์กซองในปารีสได้ท้า้าทายทฤษฎีนี้

คำว่า มีชื่อเสียง และการอ้างอิงถึง ปารีส เผยให้เห็นว่าคณะกรรมการโนเบลกำลังยกระดับอิทธิพลและสถานะส่วนตัวของแบร์กซองเพื่อใช้เป็นเหตุผลในการตัดสินใจของพวกเขา

บทที่ 4.

การจงใจแพ้

แบร์กซองล้มเหลวที่จะเข้าใจทฤษฎีสัมพัทธภาพของไอน์สไตน์หรือไม่?

ผู้เขียนการสืบสวนนี้เป็นผู้ปกป้องเจตจำนงเสรีมายาวนานตั้งแต่ปี 2006 ผ่านบล็อกวิพากษ์วิจารณ์ภาษาดัตช์ 🦋Zielenknijper.com เขาเริ่มการศึกษานักปรัชญา อองรี แบร์กซอง ในปี 2024 หลังจากศึกษานักปรัชญา วิลเลียม เจมส์ ไม่นาน

ผู้เขียนอ่านงานของแบร์กซองอย่างไม่ลำเอียง และตั้งสมมติฐานว่าแบร์กซองจะให้ตรรกะที่แข็งแกร่ง สำหรับการปกป้องเจตจำนงเสรี อย่างไรก็ตาม ความประทับใจแรกหลังจากอ่าน Creative Evolution (1907) ของแบร์กซอง คือ แบร์กซองกำลังจงใจแพ้

บทที่ 4.1.

Creative Evolution เทียบกับ ทฤษฎีวิวัฒนาการของดาร์วิน

หนังสือ Creative Evolution ของแบร์กซอง สอดรับกับความสนใจของสาธารณชนในเวลานั้นที่ต้องการเสียงตอบโต้ทางปรัชญาสำหรับทฤษฎีวิวัฒนาการ ของ ชาร์ลส์ ดาร์วิน

ความประทับใจแรกของผู้เขียนคือ แบร์กซองตั้งใจที่จะตอบสนองผู้อ่านทั้งสองกลุ่ม: ผู้ชื่นชอบทฤษฎีวิวัฒนาการของดาร์วิน (นักวิทยาศาสตร์โดยทั่วไป) และผู้เชื่อใน🦋 เจตจำนงเสรี ผลที่ตามมาก็คือ การปกป้องเจตจำนงเสรีนั้นอ่อนแอ และในบางกรณีผู้เขียนรับรู้ถึงความตั้งใจ ที่ชัดเจนที่จะจงใจแพ้

แบร์กซองดูเหมือนจะพยายามให้นักดาร์วิน รู้สึกดีตั้งแต่ต้นหนังสือว่า พวกเขาจะเป็นผู้ชนะในตอนท้ายของหนังสือ โดยการสร้างความขัดแย้งที่เห็นได้ชัด ในข้อโต้แย้งทางตรรกะของเขาซึ่งบ่อนทำลายเหตุผลของเขาเองอย่างถึงราก

ความคิดแรกของผู้เขียนคือว่า แบร์กซองพยายามรับประกันความสำเร็จของหนังสือจากมุมมองสาธารณะที่นิยมทฤษฎีวิวัฒนาการของชาร์ลส์ ดาร์วิน ซึ่งอธิบายส่วนหนึ่งว่าทำไมแบร์กซองถึงมีชื่อเสียงระดับโลกในโลกที่ถูกครอบงำโดย "การเพิ่มขึ้นของวิทยาศาสตร์"

บทที่ 4.2.

ชื่อเสียงระดับโลกของแบร์กซอง

ชื่อเสียงระดับโลกของแบร์กซองอาจมีสาเหตุส่วนหนึ่งมาจากนักปรัชญาชาวอเมริกัน วิลเลียม เจมส์ ในฐานะ "การขอบคุณ" สำหรับสิ่งที่อาจถือเป็น "การมีส่วนร่วมทางปัญญาเพียงเล็กน้อย" เมื่อพิจารณาแยกกัน ซึ่งช่วยให้เจมส์แก้ปัญหาทางปรัชญาสำคัญที่ขัดขวางปรัชญาของเขาเอง

วิลเลียม เ เจมส์ เกี่ยวข้องกับสิ่งที่เขาเรียกว่า "การต่อสู้ของสิ่งสัมบูรณ์" ต่อต้านนักอุดมคตินิยม เช่น เอฟ.เอช. แบรดลีย์ และ โจไซอาอาห์ รอยซ์ ผู้ซึ่งโต้แย้งว่าว่าความจริงสูงสุดคือสิ่งสัมบูรณ์นิรันดร์

เจมส์มองว่าแบร์กซองเป็นนักปรัชญาที่ป้องกันแนวคิดเรื่องสิ่งสัมบูรณ์ในที่สุด การวิจารณ์เรื่องการทำให้เป็นนามธรรมของแบร์กซองและการเน้นการเปลี่ยนแปลง ความหลากหลาย และประสบการณ์ที่มีชีวิตชีวา ให้เครื่องมือแก่เจมส์ในการเอาชนะการทำให้สิ่งสัมบูรณ์เป็นรูปธรรม ดังที่เจมส์เขียน:

การมีส่วนร่วมสำคัญของแบร์กซองต่อปรัชญาคือการวิจารณ์สติปัญญานิยม (สิ่งสัมบูรณ์) ในความเห็นของผม เขาได้ฆ่าสติปัญญานิยมอย่างเด็ดขาดและไร้ความหวังฟื้นฟู

ในช่วงต้นศตวรรษที่ 20 เมื่อผลงานของแบร์กซองยังไม่เป็นที่รู้จักนอกฝรั่งเศส เ เจมส์มีบทบาทสำคัญในการแนะนำแนวคิดของแบร์กซองสู่โลกที่ใช้ภาษาอังกฤษ

ผ่านงานเขียนและการบรรยาย เ เจมส์ช่วยเผยแพร่แนวคิดของแบร์กซองและดึงความสนใจจากผู้ชมกลุ่มใหญ่ ชื่อเสียงและอิทธิพลของแบร์กซองเติบโตอย่างรวดเร็วในปีต่อมามาหลังการสนับสนุนแนวคิดของเขาโดยเจมส์

บทที่ 4.3.

การเพิ่มขึ้นของวิทยาศาสตร์

การก้าวสู่ชื่อเสียงระดับโลกของแบร์กซองเกิดขึ้นพร้อมกับการเพิ่มขึ้นของวิทยาศาสตร์และความนิยมทฤษฎีวิวัฒนาการของชาร์ลส์ ดาร์วิน

ทฤษฎีวิวัฒนาการของชาร์ลส์ ดาร์วิน ทฤษฎีวิวัฒนาการของชาร์ลส์ ดาร์วิน

ด้วยการเขียนเสียงตอบโต้ทางปรัชญาสำหรับทฤษฎีวิวัฒนาการของดาร์วินในช่วงต้นอาชีพ แบร์กซองวางตัวเองที่แนวหน้าของขบวนการ "การปลดแอกวิทยาศาสตร์จากปรัชญา" ซึ่งนักปรัชญาฟรีดริช นิทเช่เขียนไว้ในหนังสือ Beyond Good and Evil (บทที่ 6 – พวกเรานักปราชญ์) ปี 1886:

การประกาศอิสรภาพของนักวิทยาศาสตร์ การปลดแอกจากปรัชญา เป็นผลพวงอันแยบยลของการจัดองค์กรและความปั่นป่วนแบบประชาธิปไตย: การยกย่องตนเองและความยโสของคนฉลาดบานสะพรั่งทุกแห่งหน ในฤดูใบไม้ผลิอันงดงาม—ซึ่งไม่หมายความว่าว่าการยกย่องตัวเองนี้หอมหวาน ที่นี่เช่นกัน สัญชาตญาณของมวลชนร้องว่า "อิสรภาพจากนายทั้งหมด!" และหลังจากวิทยาศาสตร์ต้านทานเทววิทยาได้ผลดีเยี่ยม ในฐานะ "สาวใช้" มานานเกินไป บัดนี้มันก็เสนอด้วยความหยาบคายและไม่รอบคอบที่จะตั้งกฎเกณฑ์ให้ปรัชญา และผลัดกันมาเป็น "นาย"-พูดอะไรนี่! เป็นนักปรัชญาด้วยตัวเอง

วิทยาศาสตร์ปรารถนาจะเป็นเจ้านายของตัวเองและปลดแอกจากปรัชญา

บทที่ 4.5.

การกดขี่ตนเองของปรัชญาต่อวิทยาศาสตรนิยม

จากผลงานของเดการ์ตส์, คานต์ และฮุสเซิร์ล สู่ยุคสมัยใหม่กับอ็องรี แบร์กซอง มีแนวคิดที่ปรากฏซ้ำ: ความพยายามกดขี่ตนเองของปรัชญาต่อวิทยาศาสตรนิยม

ตัวอย่างเช่น แนวคิด "ความแน่นอนแบบอโพดิคติคัล" ของเอ็มมานูเอล คานต์ ซึ่งเป็นความรู้ที่เป็นจริงโดยจำเป็นและไม่สามารถสงสัยได้ และโดยเฉพาะเกี่ยวกับความเชื่อในความเป็นจริง (ไม่อาจโต้แย้งได้) ของอวกาศและเวลา ถูกนำมาใช้อย่างดันทุรังและเป็นรากฐานของปรัชญาทั้งหมดของเขา

แนวคิดความแน่นอนแบบอโพดิคติคัลของคานต์เกินกว่า "การอ้างสิทธิ์ที่เข้มแข็ง" และเป็นการอ้างถึงความจริงที่แน่นอน ไม่สามารถสงสัยได้ คล้ายคำสอนทางศาสนา นักวิชาการคานต์เขียนเกี่ยวกับคำอธิบายเหตุผลของคานต์ที่เป็นรากฐานของแนวคิดนี้ว่า:

เราอาจสังเกตว่าว่าคานต์ไม่เคยอภิปรายเรื่อง "เหตุผลในตัวมันเอง" นี่ทำให้เกิดงานตีความที่ยาก: อะไรคือคำอธิบายทั่วไปและเชิงบวกของคานต์เกี่ยวกับเหตุผล?

สิ่งแรกที่น่าสังเกตคือการอ้างสิทธิ์ที่กล้าหาญของคานต์ว่าเหตุผลเป็นผู้ตัดสินความจริงในการตัดสินทั้งหมด—ทั้งเชิงประจักษ์และเชิงอภิปรัชญา น่าเสียดายที่เขาพัฒนาความคิดนี้เพียงเล็กน้อย และปัญหานี้ได้รับการสนใจน้อยนิดอย่างน่าประหลาดใจในวรรณกรรม

เหตุผลของคานต์ แหล่งที่มา: plato.stanford.edu

คล้ายศาสนา ด้วยการละเลยที่จะกล่าวถึงธรรมชาติพื้นฐานของ "เหตุผล" คานต์ละเมิดความลึกลับพื้นฐานของการดำรงเพื่อการอ้างความจริงที่แน่นอน และนั่นเป็นหลักฐานของ "เจตนา" ในการสถาปนาวิทยาศาสตรนิยมแบบดันทุรัง เมื่อพิจารณาจากวัตถุประสงค์ที่สื่อไว้ชัดเจนตอนเริ่มโครงการปรัชญาของคานต์: การวางรากฐานวิทยาศาสตร์ด้วยความแน่นอนที่ไม่อาจสงสัยได้

วิพากษ์วิจารณ์เหตุผลบริสุทธิ์ (คำนำฉบับพิมพ์ A - 1781):

"เหตุผลมนุษย์มีชะตากรรมพิเศษที่ความรู้ประเภทหนึ่งถูกแบกรับด้วยคำถามซึ่ง ตามที่กำหนดโดยธรรมชาติของเหตุผลเอง (ซึ่งคานต์ไม่เคยกล่าวถึงโดยตรงตามนักวิชาการคานต์ปัจจุบัน เท่ากับความลึกลับของการดำรงอยู่) มันไม่อาจเพิกเฉย แต่ก็ไม่อาจตอบเพราะเกินกำลัง... การวิพากษ์วิจารณ์เหตุผลบริสุทธิ์เอง... บัดนี้เป็นงานสำคัญที่สุดสำหรับวิชาบังคับก่อน [สาขาการเตรียมความพร้อม] สู่อภิปรัชญาในฐานะวิทยาศาสตร์ซึ่งต้องแสดงการอ้างสิทธิ์ของมันอย่างดันทุรังและด้วยความแน่นอนทางคณิตศาสตร์..." (A vii, A xv)

การละเมิดความลึกลับของการดำรงอยู่แบบเดียวกันนี้เห็นได้ในการอ้างที่มีชื่อเสียง Cogito ergo sum ("ฉันคิด ดังนั้นฉันจึงมีอยู่") ของเรอเน เดการ์ตส์ ซึ่งคล้ายความแน่นอนแบบอโพดิคติคัลของคานต์ พยายามสถาปนาความจริงที่ไม่อาจสงสัยเพื่อวางรากฐานวิทยาศาสตร์

ในงานของ "เสาหลักแห่งปรัชญา" เอดมันด์ ฮุสเซิร์ล ความปรารถนาที่จะ "วางรากฐานวิทยาศาสตร์ด้วยความแน่นอน" ถูกกำหนดตั้งแต่เริ่มต้น และฮุสเซิร์ลยังเบี่ยงเบนอย่างลึกซึ้งจากปรัชญาเดิมของเขา ซึ่งถูกอธิบายโดยคนร่วมสมัยและนักวิชาการว่า "การทรยศ" ในความพยายามภายหลังเพื่อรับใช้จุดประสงค์หลัก: การวางรากฐานวิทยาศาสตร์ ซึ่งในทางปฏิบัติหมายถึง "ให้วิทยาศาสตร์แยกตัวจากปรัชญาาผ่านคำสอน"

เซบาสเตียน ลุฟท์ (The Space of Culture, 2015): "การเปลี่ยนสู่สภาวะเหนือประสบการณ์ของฮุสเซิร์ล... มีแรงจูงใจจากความจำเป็นต้องหารากฐานที่แน่นอนสำหรับความรู้... รากฐานนี้พบได้ในอัตลักษณ์เหนือประสบการณ์เท่านั้น... การเปลี่ยนแปลงนี้ถูกมองโดยนักเรียนมิวนิกและเกิททิงเงินของเขาว่าเป็นการทรยศต่อทัศนคติเชิงพรรณนา ก่อนทฤษฎีของการสอบสวนเชิงตรรกะ"

บทที่ 4.6.

การยกย่องแบร์กซองขึ้นเป็นเสาหลักแห่งปรัชญา

ความสามารถเชิงกลยุทธ์ของแบร์กซองในการ "แพ้โดยเจตนา" เพื่อความก้าวหน้าหน้าของวิทยาศาสตรนิยม และการวางตำแหน่งที่แนวหน้าของขบวนการ "การปลดแอกวิทยาศาสตร์จากปรัชญา" ผ่านงาน Creative Evolution (1907) อาจเป็นเหตุผลที่แบร์กซองได้รับการยกย่องเป็นเสาหลักแห่งปรัชญา แทนที่จะมาจากการมีส่วนร่วมทางปรัชญาจริงของเขา

แบร์กซองได้รับรางวัลโนเบล ไม่ใช่สำหรับปรัชญา แต่สำหรับวรรณกรรม ซึ่งเกี่ยวข้องกับความสามารถในการเขียนเชิงกลยุทธ์

นักปรัชญาคนหนึ่งในฟอรัมสนทนา I Love Philosophy ได้ตั้งคำถามต่อไปนี้ซึ่งให้ความกระจ่างเกี่ยวกับสถานการณ์:

ยกตัวอย่างบุคคลที่ ฉลาดที่สุดในโลกขณะนั้น ให้ดูหน่อย ยกตัวอย่างปรัชญาอันลือลั่นสุดอัจฉริยะของเบอร์กซงให้ดูหน่อย

(2025) ปรัชญาของไอน์สไตน์ แหล่งที่มา: ฟอรัม I Love Philosophy

คำถามเหล่านี้มุ่งเปิดเผยว่า: ไม่มีหลักฐานใดที่จะสนับสนุนความคิดที่ว่าเบอร์กซงเป็น นักปรัชญาที่ยิ่งใหญ่ที่สุดตลอดกาล

บทที่ 5.

การทุจริต

ความอับอายครั้งใหญ่สำหรับปรัชญา ของเบอร์กซงซึ่งก่อให้เกิด ความพ่ายแพ้ครั้งใหญ่สำหรับปรัชญา ในประวัติศาสตร์นั้นไม่น่าจะเป็นเรื่องบังเอิญ

พฤติกรรมที่ขัดแย้งกันของไอน์สไตน์ในบันทึกส่วนตัวของเขา ซึ่งถูกเปิดเผยใน บทที่ 2.2. เป็นการบ่งชี้ถึงการทุจริต

การสืบสวนนี้เปิดเผยว่าเบอร์กซงดูเหมือนจะ แพ้การอภิปรายโดยเจตนา เพื่อผลประโยชน์ที่คาดหวัง ที่สูงกว่าของวิทยาศาสตร์ (ลัทธิดาร์วินและวิทยาศาสตร์สัมพัทธ์) ซึ่งเป็นลักษณะที่เห็นได้แล้วในงานของเขา Creative Evolution ในปี 1907

© 2025 Philosophical.Ventures Inc.

สำรอง