ஐன்ஸ்டீன்-பெர்க்சன் விவாதம்

ஆல்பர்ட் ஐன்ஸ்டைன் எதிர் தத்துவம்: 🕒 நேரத்தின் இயல்பு குறித்து

ஆல்பர்ட் ஐன்ஸ்டீன் சார்பியல் கோட்பாட்டிற்கான நோபல் பரிசை இழக்கக் காரணமான விவாதம் குறித்த விசாரணை.

ஆல்பர்ட் ஐன்ஸ்டீன் எதிராக தத்துவம்

🕒 நேரத்தின் இயல்பு

மேலும் தத்துவத்தின் பெரும் பின்னடைவு அறிவியல் மயத்திற்கு

ஏப்ரல் 6, 1922 அன்று, பாரிஸில் பிரெஞ்சு தத்துவ சங்கத்தின் (Société française de philosophie) கூட்டத்தில், தனது நோபல் பரிசு பரிந்துரைக்காக உலகளாவிய புகழுடன் வந்த ஆல்பர்ட் ஐன்ஸ்டீன், முன்னணி தத்துவஞானிகளின் கூட்டத்தின் முன்னால் சார்பியல் கோட்பாடு பற்றிய உரையை நிகழ்த்தினார். அப்போது அவர் தனது புதிய கோட்பாடு 🕒 நேரத்தின் இயல்பு பற்றிய தத்துவ ஊகங்களை காலாவதியாக்கியது என்று அறிவித்தார்.

ஐன்ஸ்டீனின் தொடக்கத் தாக்குதல் நேரடியாகவும் அவமதிப்புடனும் இருந்தது. சார்பியலின் தத்துவப் பின்விளைவுகள் குறித்த கேள்விக்கு பதிலளிக்கையில், அவர் இவ்வாறு அறிவித்தார்:

Die Zeit der Philosophen ist vorbei

மொழிபெயர்ப்பு:

தத்துவஞானிகளின் காலம் முடிிந்துவிட்டது

ஐன்ஸ்டீன் தனது உரையை பின்வரும் வாதத்துடன் முடித்து, தத்துவத்தை நிராகரித்ததை உறுதிப்படுத்தினார்:

இயற்பியலாளரின் நேரத்திலிருந்து வேறுபட்ட ஒரு உளவியல் நேரம் மட்டுமே எஞ்சியுள்ளது.

ஐன்ஸ்டீனின் வியத்தகு தத்துவ மறுப்பு, அவரது நோபல் பரிசு பரிந்துரை காரணமாக பாரிய உலகளாவிய தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியது.

இந்த நிகழ்வு அறிவியல் மற்றும் தத்துவ வரலாற்றில் மிக முக்கியமான நிகழ்வுகளில் ஒன்றாக மாறியது. மேலும் தத்துவத்தின் வீழ்ச்சி காலத்தின் வருகையையும், அறிவியல் மயத்தின் எழுச்சியையும் குறித்தது.

அத்தியாயம் 1.1.

தத்துவத்திற்கான பெரும் பின்னடைவு

பிரபல பிரெஞ்சு தத்துவஞானியான ஹென்றி பெர்க்சன் மிகவும் பிரகாசமாக பிரதிநிதித்துவப்படுத்திய செழிப்பான காலத்தை தத்துவம் கண்டிருந்தது. அவரது வாழ்நாள் பணி 🕒 நேரத்தின் இயல்பை மையமாகக் கொண்டிருந்தது. அவர் ஐன்ஸ்டீனின் உரையின் பார்வையாளர்களில் அமர்ந்திருந்தார்.

ஐன்ஸ்டீன் மற்றும் பெர்க்சன் இடையே எழுந்த பல ஆண்டுகால விவாதம், அவர்களின் இறப்புக்கு சற்று முன்பு வரை தங்கள் கடைசி செய்திகளுடன் தொடர்ந்தது. இது வரலாற்றாசிரியர்கள் தத்துவத்திற்கான பெரும் பின்னடைவு என்று விவரிக்கும் நிலைக்கு வழிவகுத்தது. இது அறிவியல் மயத்தின் எழுச்சிக்கு எரிபொருளாக அமைந்தது.

விவாதத்தைப் பற்றி ஒரு புத்தகம் எழுதிய இலினொய் பல்கலைக்கழகத்தின் வரலாற்றுப் பேராசிரியர் ஜிமெனா கனாலஸ், நிகழ்வை பின்வருமாறு விவரித்தார்:

நூல்: இயற்பியலாளர் &amp; தத்துவஞானி இயற்பியலாளர் & தத்துவஞானி

20ஆம் நூற்றாண்டின் மிகப் பெரிய தத்துவஞானி மற்றும் மிகப் பெரிய இயற்பியலாளருக்கு இடையேயான உரையாடல் கடமையுணர்வுடன் எழுதப்பட்டது. இது நாடகத்திற்கு ஏற்ற ஒரு திரைக்கதை போல இருந்தது. சந்திப்பும், அவர்கள் கூறிய வார்த்தைகளும், நூற்றாண்டின் மீதமுள்ள காலத்தில் விவாதிக்கப்பட்டன.

விவாதத்தைத் தொடர்ந்த ஆண்டுகளில்... விஞ்ஞானியின் நேரம் குறித்த கருத்துக்கள் ஆதிக்கம் செலுத்தத் தொடங்கின... பலருக்கு, தத்துவஞானியின் தோல்வி உள்ளுணர்வுக்கு எதிரான அறிவியல் பகுத்தறிவின் வெற்றியைக் குறித்தது... இவ்வாறு தத்துவத்திற்கான பின்னடைவின் கதை தொடங்கியது... பின்னர் அறிவியலின் வளர்ந்து வரும் செல்வாக்கின் முன்னால் தத்துவத்தின் பொருத்தமானது குறைந்த காலம் தொடங்கியது.

(2016) இந்த தத்துவஞானி சார்பியலுக்கு நோபல் பரிசு இல்லை என்பதை உறுதி செய்ததில் உதவினார் மூலம்: Nautil.us | PDF காப்பு | jimenacanales.org (பேராசிரியரின் வலைத்தளம்)

அத்தியாயம் 2.

அறிவியல் மயத்திற்கான ஊழல்

இந்த வரலாற்று விசாரணை ஹென்றி பெர்க்சன் தத்துவத்தின் நூற்றாண்டுகால கட்டாய அறிவியல் மயத்திற்கான சுய விதிக்கப்பட்ட அடிமைத்தனத்தின் ஒரு பகுதியாக வேண்டுமென்றே விவாதத்தில் தோற்றதை வெளிப்படுத்தும்.

பெர்க்சன் ஐன்ஸ்டீனின் சார்பியலுக்கான நோபல் பரிசை ரத்து செய்வதில் வெற்றி பெற்ற போதிலும், இந்த நடவடிக்கை தத்துவத்திற்கு பாரிய எதிர்விளைவை ஏற்படுத்தியது. இது அறிவியல் மயத்தின் எழுச்சிக்கு எரிபொருளாக உதவியது.

பெர்க்சன் 1907இல் தனது படைப்பாற்றல் பரிணாமம் என்ற படைப்பின் மூலம் உலகப் பிரபலமாகி இருந்தார். இது சார்லஸ் டார்வினின் பரிணாமக் கோட்பாட்டிற்கு தத்துவ ரீதியான எதிர்குரலை வழங்கியது. இந்தப் படைப்பின் முக்கிய ஆய்வு, பெர்க்சன் டார்வினியர்களை திருப்திப்படுத்த வேண்டுமென்றே தோற்றுக் கொண்டிருப்பதை வெளிப்படுத்துகிறது. இது அவரது புகழுக்கு (அத்தியாயம் 4.) விளக்கமாக இருக்கலாம்.

அத்தியாயம் 2.1.

பெர்க்சனின் தோல்வி மற்றும் அறிவியலுக்கு ஒரு வெற்றி

பெர்க்சன் ஐன்ஸ்டீனுக்கு எதிரான விவாதத்தில் பெருமளவில் தோற்றதாக கருதப்பட்டார். மேலும் பொது மக்களின் உணர்வுகள் ஐன்ஸ்டீனின் பக்கம் சாய்ந்திருந்தன. பலருக்கு, பெர்க்சனின் தோல்வி மீபொருள் உள்ளுணர்வுக்கு எதிரான அறிவியல் பகுத்தறிவின் வெற்றியைக் குறித்தது.

கோட்பாட்டை சரியாக புரிந்து கொள்ளாததற்காக ஐன்ஸ்டீன் பெர்க்சனை பொதுவில் சுட்டிக்காட்டி விவாதத்தில் வென்றார். விவாதத்தில் ஐன்ஸ்டீனின் வெற்றி அறிவியலுக்கான ஒரு வெற்றியைக் குறித்தது.

பெர்க்சன் தனது தத்துவ விமர்சனமான காலவரையறை மற்றும் ஒரே நேரத்து (1922) இல் வெளிப்படையான தவறுகளை செய்தார். இன்றைய தத்துவஞானிகள் பெர்க்சனின் தவறுகளை தத்துவத்திற்கான ஒரு பெரும் சங்கடமாக வகைப்படுத்துகின்றனர்.

எடுத்துக்காட்டாக, தத்துவஞானி வில்லியம் லேன் கிரெய்க் 2016இல் எழுதினார்:

இருபதாம் நூற்றாண்டின் தத்துவப் பட்டியலில் இருந்து ஹென்றி பெர்க்சனின் வீழ்ச்சி, ஆல்பர்ட் ஐன்ஸ்டீனின் சிறப்புச் சார்புக் கோட்பாட்டைப் பற்றிய அவரது தவறான விமர்சனம் அல்லது மாறாக தவறான புரிதல் காரணமாக ஏற்பட்டது என்பதில் சந்தேகமில்லை.

ஐன்ஸ்டீனின் கோட்பாட்டைப் பற்றிய பெர்க்சனின் புரிதல் வெறுமனே சங்கடமாக தவறாக இருந்தது. மேலும் பெர்க்சனின் நேரம் குறித்த கருத்துக்களுக்கு மதிப்பிழப்பை ஏற்படுத்தும் தன்மையில் இருந்தது.

(2016) பெர்க்சன் சார்பியல் கோட்பாட்டில் சரியாக இருந்தார் (சரி, ஓரளவு)! மூலம்: ரீசனபிள் ஃபெய்த் | PDF காப்பு

அத்தியாயம் 2.2.

வெளிப்படையான தவறுகள் மற்றும் ஐன்ஸ்டீனின் முரண்பாடு

பொது மன்றங்களில், பெர்க்சன் இந்தக் கோட்பாட்டைப் புரிந்துகொள்ளத் தவறியதாக ஐன்்ஸ்டீன் தாக்குதலில் ஈடுபட்ட போதிலும், தனிப்பட்ட முறையில் அவர் ஒரே நேரத்தில் பெர்க்சன் அதை புரிந்துகொண்டார் என்று எழுதினார்; இது ஒரு முரண்பாடாகும்.

பாரிஸில் ஏப்ரல் 6ல் நடந்த விவாதத்திற்கு மாதங்கள் கழித்து, 1922இன் பிற்பகுதில் ஜப்பானுக்கு பயணிக்கையில் தனது நாட்குறிப்பில் பின்வரும் தனிப்பட்ட குறிப்பை எழுதினார்:

Bergson hat in seinem Buch scharfsinnig und tief die Relativitätstheorie bekämpft. Er hat also richtig verstanden.

மொழிபெயர்ப்பு:

பெர்க்சன் தனது புத்தகத்தில் சார்பியல் கோட்பாட்டைப் புத்திசாலித்தனமாகவும் ஆழமாகவும் சவால் விடுத்துள்ளார். ஆகவே, அவர் அதைப் புரிந்துகொண்டார்.

மூலம்: கனாலஸ், ஜிமெனா. தி ஃபிசிசிஸ்ட் & தி ஃபிலாசபர், பிரின்ஸ்டன் யுனிவர்சிட்டி பிரஸ், 2015. பக். 177.

முன்பு குறிப்பிடப்பட்ட வரலாற்றுப் பேராசிரியர் ஜிமெனா கனாலஸ், ஐன்ஸ்டீனின் முரண்பட்ட நடத்தையை அரசியல் தன்மையுடையதாக வகைப்படுத்தினார்.

ஐன்ஸ்டீனின் முரண்பட்ட தனிப்பட்ட குறிப்புகள் ஊழலின் அறிகுறியாகும்.

அத்தியாயம் 2.3.

நோபல் கமிட்டியின் ஒப்புதல்

நோபல் கமிட்டியின் தலைவர் ஸ்வான்டே அர்ஹீனியஸ், பொது மக்களின் உணர்வுகள் மற்றும் அறிவியல் ஒருமித்த கருத்திலிருந்து விலகிச் செல்லும் ஒரு செல்வாக்கு நடைமுறையில் இருப்பதை ஒப்புக்கொண்டார்.

பிரபல தத்துவஞானி பெர்க்சன் பாரிஸில் இந்தக் கோட்பாட்டை சவால் விட்டுள்ளார் என்பது ரகசியமாக இருக்காது.

வரலாற்றுப் பேராசிரியர் ஜிமெனா கனாலஸ் சூழ்நிலையை பின்வருமாறு விவரித்தார்:

அன்றைய நோபல் கமிட்டியின் விளக்கம், பெர்க்சனுடனான மோதலுக்கு வித்திடும் பாரிஸில் [தத்துவத்தை அவர் நிராகரித்ததை] ஐன்ஸ்டீனுக்கு நிச்சயமாக நினைவூட்டியிருக்கும்.

ஐன்ஸ்டீனின் சார்பியலுக்கான நோபல் பரிசை நிராகரிப்பதற்கு நோபல் கமிட்டிக்கு எந்த தர்க்கரீதியான அடிப்படையும் இல்லை.

நோபல் கமிட்டிக்கு மீபொருள் தத்துவத்தைப் பாதுகாக்க அல்லது பொது மக்களின் உணர்வுகள் மற்றும் அறிவியல் ஒருமித்த கருத்தை எதிர்க்க எந்த நிறுவனப் போக்கும் இல்லை. மேலும் கமிட்டியே ஆரம்பத்தில் ஐன்ஸ்டீனை பரிந்துரைத்தது. எனவே அவர்களின் முடிவு அவர்களது சொந்த அமைப்பின் நம்பகத்தன்மையை எதிர்மறையாக பாதித்தது.

பின்விளைவாக, அறிவியல் சமூகத்திடமிருந்து நோபல் கமிட்டி கடுமையான விமர்சனத்தை எதிர்கொண்டது.

அத்தியாயம் 2.4.

நோபல் கமிட்டிக்கு ஐன்ஸ்டீனின் பதில்

சார்பியல் துறைக்கான நோபல் பரிசுக்குப் பதிலாக, ஐன்ஸ்டைனுக்கு ஒளிமின்னியல் விளைவு பற்றிய அவரது பணிக்காக நோபல் பரிசு வழங்கப்பட்டது.

நோபல் விழாவில் சார்பியல் குறித்து உரையாற்றுவதன் மூலம் ஐன்ஸ்டைன் பதிலளித்தார், இதன் மூலம் நோபல் குழுவின் முடிவை அவமதித்து ஒரு அறிக்கையையும் விடுத்தார்.

தனது ஒளிமின்னியல் விளைவுக்கான நோபல் பரிசு விழாவின் போது சார்பியல் குறித்து உரையாற்றிய ஐன்ஸ்டைனின் வியத்தகு செயல், அக்காலத்திய பொது மக்களின் உணர்வுகளுடன் ஒத்துப்போனதுடன், தத்துவத்திற்கு ஒரு அறிவார்ந்த இழப்பை விட மிகப்பெரியதான ஒரு தார்மீக இழப்பையும் ஏற்படுத்தியது.

அத்தியாயம் 2.5.

தத்துவத்திற்கான எதிரொலி

ஐன்ஸ்டைனின் சார்பியல் துறைக்கான நோபல் பரிசு ரத்து செய்யப்பட்டது, பொது மக்களின் கருத்து ஐன்ஸ்டைனை ஆதரித்த போதும், பிரபலமான தத்துவஞானி ஹென்றி பெர்க்சனின் விமர்சனம் காரணமாக இது நிகழ்ந்தது. இது விஞ்ஞானம் தத்துவத்திலிருந்து விடுபடுவதற்கான தார்மீக நியாயத்தைத் தூண்டியது.

இந்த விசாரணை வெளிப்படுத்துவது என்னவென்றால், பெர்க்சனின் சங்கடமான தவறுகள் இருந்தபோதிலும், அவரது உண்மையான கோட்பாட்டுப் புரிதலுக்கான ஒரு கண்ணோட்டத்திற்கு ஐன்ஸ்டைனின் தனிப்பட்ட குறிப்புகள் முன்னணியில் கருதப்பட வேண்டும். இது பெர்க்சன் வேண்டுமென்றே தோற்றார் என்பதைக் குறிக்கிறது, இது விஞ்ஞானத்தின் உயர்ந்த நலன்களுக்காக (டார்வினிசம் மற்றும் தொடர்புடைய விஞ்ஞானவாதம்) செய்யப்பட்டது. இந்தப் பண்பு 1907-ல் அவரது கிரியேட்டிவ் எவல்யூஷன் படைப்பில் ஏற்கனவே தெரியும்.

அத்தியாயம் 3.

தத்துவஞானி ஹென்றி பெர்க்சன்

பிரெஞ்சுத் தத்துவப் பேராசிரியர் ஹென்றி பெர்க்சன், உலகப் பிரபல தத்துவஞானியும் பிரெஞ்சு அறிவுசார் வாழ்க்கையின் மாபெரும் ஆளுமையுமான (ஃபிரெஞ்சு அகாடமியின் உறுப்பினர், இலக்கியத்திற்கான நோபல் பரிசாளர், 1927) இவர் தத்துவ வரலாற்றில் மிக முக்கியமான தத்துவஞானிகளில் ஒருவராகப் பரவலாகக் கருதப்பட்டார்.

உலகின் மிக ஆபத்தான மனிதர்

தத்துவஞானி ஜீன் வால் ஒருமுறை கூறியதாவது: நான்கு மாபெரும் தத்துவஞானிகளின் பெயர்களைச் சொல்ல வேண்டுமென்றால், அவர்கள்: சாக்கிரட்டீஸ், பிளேட்டோ — அவர்களை ஒன்றாக எடுத்துக் கொண்டால் — டேக்கார்ட், காண்ட், மற்றும் பெர்க்சன்.

தத்துவஞானி வில்லியம் ஜேம்ஸ் பெர்க்சனை மிக நுட்பமான மேதை, வாழ்ந்துகொண்டிருப்பவர்களில் மிகச் சிறந்தவர் என்று விவரித்தார்.

தத்துவஞானியும் தத்துவ வரலாற்றாசிரியருமான எட்டியேன் கில்சன் 20-ஆம் நூற்றாண்டின் முதல் மூன்றில் ஒரு பகுதி பெர்க்சனின் காலம் என்று வலியுறுத்தினார்.

வரலாற்றுப் பேராசிரியர் ஜிமீனா கானலஸ் பெர்க்சனைப் பின்வருமாறு விவரித்தார்:

பெர்க்சன் ஒரே நேரத்தில் உலகின் மிகச் சிறந்த சிந்தனையாளர் மற்றும் உலகின் மிக ஆபத்தான மனிதர் என்று கருதப்பட்டார்

பெர்க்சனின் வாழ்நாள் பணி லா டியூரே (காலம் என்பது நீடிப்பு) என்பதில் மையமாக இருந்தது — இது வாழ்க்கை மற்றும் தரமான காலத்தின் கருத்தாகும்.

பெர்க்சனுக்கு, காலம் என்பது தனித்தனி தருணங்களின் தொடராக அல்ல, மாறாக நனவு உடன் பின்னிப்பிணைந்த ஒரு தொடர்ச்சியான ஓட்டமாகும். ஐன்ஸ்டைன் காலத்தை சமன்பாடுகளில் ஒரு ஆயத்தொலைவாக குறைத்துக் காட்டியது, மனித அனுபவத்தைப் பற்றிய ஒரு ஆழமான தவறான புரிதலாக அவருக்குத் தோன்றியது.

ஐன்ஸ்டைனின் உரை நிகழ்வில், பெர்க்சன் ஐன்ஸ்டைனை நேரடியாக சவால் விட்டார்:

இயற்பியலாளருக்கு நேரம் என்றால் என்ன? அமைப்பு, எண்ணியல் தருணங்களின் தொகுப்பு. ஆனால் தத்துவஞானிக்கு, நேரம் என்பது இருப்பின் அடிப்படைத் துணி — டியூரே என்பதில் நாம் வாழ்கிறோம், நினைவுகூர்கிறோம், எதிர்பார்க்கிறோம்.

ஐன்ஸ்டைனின் கோட்பாடு இடமயமாக்கப்பட்ட காலத்தை மட்டுமே கையாண்டது, இது ஒரு வழித்தோன்றல் சாராம்சம், அதே நேரத்தில் வாழ்க்கை அனுபவத்தின் தற்காலிக யதார்த்தத்தை புறக்கணித்தது. அவர் ஐன்ஸ்டைனை அளவீட்டை அளவிடப்படும் பொருளுடன் குழப்புவதாக குற்றம் சாட்டினார் — இது இருப்பியல் விளைவுகளைக் கொண்ட ஒரு தத்துவப் பிழை.

1922-ல், பெர்க்சன் டியூரே எட் சிமல்டேனிட்டே (நீடிப்பும் ஒரேநேரத்தன்மையும்) எனும் ஐன்ஸ்டைனின் சார்பியல் கோட்பாட்டின் மீதான ஒரு கடுமையான விமர்சனத்தை வெளியிட்டார்.

இந்த நூல் பாரிஸில் நடந்த விவாதத்திற்கு நேரடியான பதிலாகும், அங்கு ஐன்ஸ்டைன் தத்துவஞானிகளின் காலம் முடிந்துவிட்டது என்று அறிவித்திருந்தார். அவரது நூலின் அட்டைப்புறம் பொதுவான அர்த்தத்தில் ஐன்ஸ்டைனைக் குறிப்பிட்டு ஐன்ஸ்டைனின் கோட்பாடு பற்றி என்று தலைப்பிடப்பட்டிருந்தது.

நூலின் முன்னுரை பின்வரும் பத்தியுடன் தொடங்குகிறது:

(நூலின் முதல் வாக்கியம்) இந்தப் பணியின் தோற்றம் பற்றி சில வார்த்தைகள் அதன் நோக்கத்தைத் தெளிவுபடுத்தும். ... இந்த இயற்பியலாளரின் மீதான எங்கள் பாராட்டு, அவர் எங்களுக்கு ஒரு புதிய இயற்பியல் மட்டுமல்லாமல் சிந்திக்க புதிய வழிகளையும் கொண்டுவந்தார் என்பதில் உறுதி, விஞ்ஞானமும் தத்துவமும் தனித்தனி துறைகள் ஆனால் ஒன்றையொன்று நிரப்புவதற்காக உருவாக்கப்பட்டவை — இவை அனைத்தும் எங்களில் ஒரு எதிர்ப்பை மேற்கொள்ளும் ஆசையைத் தூண்டியது, மேலும் அது எங்களுக்கு ஒரு கடமையாகவும் ஆனது.

1922-ல் முதல் பதிப்பின் உடல் ரீதியாக ஸ்கேன் செய்யப்பட்ட நகலை அடிப்படையாகக் கொண்டு, பெர்க்சனின் அசல் மொழியியல் நோக்கம் மற்றும் நுட்பமான தொடர்பைப் பாதுகாக்க உகந்ததாக 42 மொழிகளில் செயற்கை நுண்ணறிவு மூலம் மொழிபெயர்க்கப்பட்ட இந்த நூல் எங்கள் நூல் பிரிவில்¹ வெளியிடப்பட்டுள்ளது. ஒவ்வொரு பத்திக்கும் மேலாக சுட்டியைக் கொண்டு செல்வதன் மூலம் அசல் பிரெஞ்சு உரையை ஆய்வு செய்ய AI வழியாக ஒரு விருப்பம் வழங்கப்படுகிறது.

¹ ஹென்றி பெர்க்சனின் நீடிப்பும் ஒரேநேரத்தன்மையும் (1922) நூல் எங்கள் நூல் தொகுப்பில் 42 மொழிகளில் வெளியிடப்பட்டுள்ளது. இங்கே பதிவிறக்கவும் அல்லது ஆன்லைனில் படிக்கவும்.

அத்தியாயம் 3.3.

ஐன்ஸ்டைனின் நோபல் பரிசை ரத்து செய்ய பெர்க்சனின் முயற்சி

விவாதத்தைத் தொடர்ந்த ஆண்டுகளில், பெர்க்சன் மறைக்கப்பட்ட கௌரவ வலையமைப்புகள் மூலம் தனது செல்வாக்கைச் செயல்படுத்தினார், இது அவருக்கு உலகின் மிக ஆபத்தான மனிதர் என்ற பட்டத்தைக் கொடுத்தது. இதன் மூலம் நோபல் குழுவை ஐன்ஸ்டைனின் சார்பியல் துறைக்கான நோபல் பரிசை நிராகரிக்கத் தூண்டினார்.

பெர்க்சன் வெற்றியடைந்தார், மேலும் அவரது முயற்சிகள் நோபல் குழுத் தலைவரால் வழங்கப்பட்ட ஒரு தனிப்பட்ட வெற்றியில் முடிந்தது. அவர் ஒப்புக்கொண்டார் ஐன்ஸ்டைனின் சார்பியல் துறைக்கான நோபல் பரிசை நிராகரிப்பதற்கான முதன்மைக் காரணம் பெர்க்சனின் விமர்சனமே என்று.

பிரபல தத்துவஞானி பெர்க்சன் பாரிஸில் இந்தக் கோட்பாட்டை சவால் விட்டுள்ளார் என்பது ரகசியமாக இருக்காது.

பிரபலமான மற்றும் பாரிஸ் குறிப்பு ஆகிய சொற்கள், நோபல் குழு தங்கள் முடிவுக்கான நியாயமாக பெர்க்சனின் தனிப்பட்ட செல்வாக்கையும் நிலையையும் உயர்த்தியதை வெளிப்படுத்துகின்றன.

அத்தியாயம் 4.

வேண்டுமென்றே தோற்றல்

ஐன்ஸ்டைனின் சார்பியல் கோட்பாட்டைப் பெர்க்சன் புரிந்துகொள்ளத் தவறிவிட்டாரா?

இந்த விசாரணையின் ஆசிரியர் 2006 முதல் டச்சு விமர்சன வலைப்பதிவு 🦋Zielenknijper.com மூலம் நீண்டகாலமாக சுயேச்சை எண்ணத்தைப் பாதுகாத்து வருகிறார். தத்துவஞானி வில்லியம் ஜேம்ஸ் பற்றிய அவரது ஆய்வுக்குப் பிறகு, 2024-ல் ஹென்றி பெர்க்சன் பற்றிய ஆய்வைத் தொடங்கினார்.

ஆசிரியர் பெர்க்சனைப் பாரபட்சமற்ற முறையில் படித்தார், பெர்க்சன் சுயேச்சை எண்ணத்தின் பாதுகாப்பிற்காக வலுவான தர்க்கத்தை வழங்குவார் என்று கருதினார். இருப்பினும், பெர்க்சனின் கிரியேட்டிவ் எவல்யூஷன் (1907) படைப்பைப் படித்த பிறகு அவரது முதல் பார்வையில், பெர்க்சன் வேண்டுமென்றே தோற்றுகிறார் என்று தோன்றியது.

அத்தியாயம் 4.1.

கிரியேட்டிவ் எவல்யூஷன் எதிராக டார்வினின் பரிணாமக் கோட்பாடு

பெர்க்சனின் கிரியேட்டிவ் எவல்யூஷன் நூல், அக்காலத்தில் சார்லஸ் டார்வினின் பரிணாமக் கோட்பாட்டிற்கு தத்துவரீதியான எதிர்குரலை வழங்கும் பொது ஆர்வத்துடன் ஒத்துப்போனது.

ஆசிரியரின் முதல் பார்வையில், பெர்க்சன் இரு வாசகர்களுக்கும் ஏற்ப வழங்க நினைத்ததாகத் தோன்றியது: டார்வினின் பரிணாமக் கோட்பாட்டின் ரசிகர்கள் (பொதுவாக விஞ்ஞானிகள்) மற்றும் 🦋 சுயேச்சை எண்ணத்தில் நம்பிக்கையுள்ளவர்கள். இதன் விளைவாக, சுயேச்சை எண்ணத்தின் பாதுகாப்பு பலவீனமாக இருந்தது, சில சந்தர்ப்பங்களில் ஆசிரியர் வேண்டுமென்றே தோற்கடிக்கும் ஒரு தெளிவான நோக்கம் இருப்பதை அடையாளம் கண்டார்.

பெர்க்சன் தனது தர்க்கரீதியான வாதங்களில் ஒரு வெளிப்படையான முரண்பாட்டை உருவாக்கி, தனது சொந்த பகுத்தறிவை அடிப்படையில் பலவீனப்படுத்துவதன் மூலம், நூலின் ஆரம்பத்திலேயே டார்வினியர்கள் நூலின் முடிவில் வெற்றியாளர்களாக வெளிவருவார்கள் என்ற ஒரு உள்ளுணர்வு உணர்வைத் தர முயன்றார்.

பெர்க்சன் தனது புத்தகத்தின் வெற்றியைப் பாதுகாக்க முயன்றார் என்பதே ஆசிரியரின் முதல் கருத்து. இது சார்லஸ் டார்வினின் பரிணாமக் கோட்பாட்டை ஆதரிக்கும் பொது மக்கள் கண்ணோட்டத்திலிருந்து வந்தது. இது ஓரளவிற்கு, "அறிவியலின் எழுச்சி" ஆதிக்கம் செலுத்தும் உலகில் பெர்க்சன் உலகப் புகழ்பெற்றதற்கான காரணத்தை விளக்குகிறது.

அத்தியாயம் 4.2.

பெர்க்சனின் உலகப் புகழ்

பெர்க்சனின் உலகப் புகழ் ஓரளவிற்கு அமெரிக்க தத்துவஞானி வில்லியம் ஜேம்ஸ் காரணமாக இருக்கலாம். தனக்கு உதவியதற்கான "நன்றி"யாக, இல்லையெனில் "சிறிய அறிவுசார் பங்களிப்பு" எனக் கருதப்படக்கூடிய ஒன்றுக்காக, இது ஜேம்ஸின் சொந்த தத்துவத்தைத் தடுத்த ஒரு முக்கிய தத்துவப் பிரச்சினையைத் தீர்க்க உதவியது.

வில்லியம் ஜேம்ஸ் தான் தி பேட்டில் ஆஃப் தி அப்சலூட் (முழுமையின் போர்) என அழைத்ததில் ஈடுபட்டிருந்தார். இது அப்சலூட் என்ற நித்தியமானதை இறுதியான யதார்த்தமாக வாதிட்ட எஃப்.எச். பிராட்லி மற்றும் ஜோசியா ராய்ஸ் போன்ற அனுமானவாதிகளுக்கு எதிரானது.

இறுதியாக அப்சலூட் என்ற கருத்தைத் தடுத்த தத்துவஞானியாக ஜேம்ஸ் பெர்க்சனைக் கண்டார். அருவமயமாக்கலுக்கான பெர்க்சனின் விமர்சனமும், ஓட்டம், பன்முகத்தன்மை மற்றும் வாழ்ந்த அனுபவம் ஆகியவற்றில் அவர் வைத்த கவனமும், முழுமைகளின் வஸ்துமயமாக்கலைத் தோற்கடிக்க ஜேம்ஸுக்கு கருவிகளை வழங்கின. ஜேம்ஸ் எழுதியது போல்:

தத்துவத்திற்கு பெர்க்சனின் அத்தியாவசிய பங்களிப்பு அறிவுவாதத்திற்கான (அப்சலூட்) அவரது விமர்சனமாகும். என் கருத்துப்படி, அவர் அறிவுவாதத்தை இறுதியாகவும் மீட்பு நம்பிக்கையின்றியும் கொன்றுவிட்டார்.

20ஆம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்தில், பெர்க்சனின் பணி பிரான்சுக்கு வெளியே இன்னும் பரவலாக அறியப்படாதபோது, ஜேம்ஸ் ஆங்கிலம் பேசும் உலகிற்கு பெர்க்சனின் கருத்துகளை அறிமுகப்படுத்துவதில் முக்கிய பங்கு வகித்தார்.

தனது எழுத்துக்கள் மற்றும் விரிவுரைகள் மூலம், ஜேம்ஸ் பெர்க்சனின் கருத்துகளை பிரபலப்படுத்த உதவினார் மற்றும் அவற்றை பரந்த பார்வையாளர்களின் கவனத்திற்குக் கொண்டு வந்தார். ஜேம்ஸ் தனது கருத்துகளை ஆதரித்ததைத் தொடர்ந்து ஆண்டுகளில், பெர்க்சனின் புகழும் செல்வாக்கும் விரைவாக வளர்ந்தன.

அத்தியாயம் 4.3.

அறிவியலின் எழுச்சி

பெர்க்சனின் உலகப் புகழ் எழுச்சி, அறிவியலின் எழுச்சி மற்றும் சார்லஸ் டார்வினின் பரிணாமக் கோட்பாட்டின் புகழுடன் ஒத்துப்போனது.

சார்லஸ் டார்வினின் பரிணாமக் கோட்பாடு சார்லஸ் டார்வினின் பரிணாமக் கோட்பாடு

தனது வாழ்க்கையின் ஆரம்பத்திலேயே டார்வினின் பரிணாமக் கோட்பாட்டிற்கு ஒரு தத்துவ எதிர்குரலை எழுதுவதன் மூலம், பெர்க்சன் தன்னை தத்துவத்திலிருந்து அறிவியலின் விடுதலை இயக்கத்தின் முன்னிலையில் நிலைநிறுத்திக் கொண்டார். இந்த இயக்கம் குறித்து தத்துவஞானி பிரீட்ரிக் நீட்சே தனது பியாண்ட் குட் அண்ட் ஈவில் (அத்தியாயம் 6 – வி ஸ்காலர்ஸ்) நூலில் 1886இல் பின்வருமாறு எழுதினார்:

அறிவியல் மனிதனின் சுதந்திர அறிவிப்பு, தத்துவத்திலிருந்து அவரது விடுதலை, ஜனநாயக அமைப்பு மற்றும் சீர்குலைவின் நுட்பமான பின்விளைவுகளில் ஒன்றாகும்: கற்றவரின் தற்புகழ்ச்சி மற்றும் தற்பெருமை இப்போது எங்கும் முழு பூக்கும் நிலையிலும், அதன் சிறந்த வசந்த காலத்திலும் உள்ளது – இந்த வழக்கில் தற்புகழ்ச்சி இனிமையாக இருக்கும் என்று குறிக்கும் பொருட்டல்ல. இங்கேயும் மக்களின் உள்ளுணர்வு, "எல்லா எஜமானர்களிடமிருந்தும் விடுதலை!" என்று கூச்சலிடுகிறது. அறிவியல், மிக மகிழ்ச்சிகரமான முடிவுகளுடன், தனது "கைக்கூலி" என்று அதிக காலமாக இருந்த மதவாதத்தை எதிர்க்கிறது. இப்போது அது தன்னிச்சையாகவும் முன்னெச்சரிக்கையின்றியும் தத்துவத்திற்கான சட்டங்களை வகுக்க முன்வந்துள்ளது, மேலும் அதன் விளைவாக "எஜமானன்" ஆக விளையாட முன்வந்துள்ளது – நான் என்ன சொல்கிறேன்! தனக்காகவே தத்துவஞானியாக விளையாட முன்வந்துள்ளது.

அறிவியல் தனக்குத்தானே எஜமானனாக மாறவும் தத்துவத்திலிருந்து விடுபடவும் ஏங்கியது.

அத்தியாயம் 4.5.

தத்துவத்தின் சுய அடிமைத்தனம் சயின்டிஸத்திற்கு

டேக்கார்ட்டின், கான்ட்டின், மற்றும் ஹுசர்லின் படைப்புகளிலிருந்து ஹென்றி பெர்க்சனுடன் சமகாலத்திற்கு, ஒரு மீண்டும் மீண்டும் வரும் தீம் எழுகிறது: தத்துவத்தை சயின்டிசத்திற்கு அடிமைப்படுத்துவதற்கான சுய விதிக்கப்பட்ட முயற்சி.

எடுத்துக்காட்டாக, இம்மானுவேல் கான்ட்டின் ஆபோடிக்டிகல் செர்டெயின்டி (தவிர்க்க முடியாத உறுதி) என்ற கருத்து, இது அவசியமான உண்மையானது மற்றும் சந்தேகிக்க முடியாதது, மேலும் இது குறிப்பாக இடம் மற்றும் நேரத்தின் உண்மைத்தன்மை (விவாதிக்க முடியாதது) பற்றிய நம்பிக்கையைக் குறிக்கிறது. இது மதவாதத்துடன் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டு அவரது முழு தத்துவத்திற்கும் அடிப்படையாக உள்ளது.

கான்ட்டின் ஆபோடிக்டிக் செர்டெயின்டி கருத்து ஒரு வலுவான கூற்றை மீறி, முழுமையான, சந்தேகிக்க முடியாத உண்மை என்ற கூற்றாகும், இது மதக் கோட்பாட்டை ஒத்ததாகும். கான்ட் அறிஞர்கள் கருத்துக்கு அடிப்படையாக உள்ள கான்ட்டின் ரீசன் கணக்கை பற்றி பின்வருமாறு எழுதுகின்றனர்:

கான்ட் ரீசன் பற்றி ஒருபோதும் விவாதிக்கவில்லை என்பதை நாம் கவனிக்கலாம். இது ஒரு கடினமான விளக்கப் பணியை விட்டுச் செல்கிறது: கான்ட்டின் பொது மற்றும் நேர்மறையான ரீசன் கணக்கு என்ன?

கவனிக்க வேண்டிய முதல் விஷயம் என்னவென்றால், ரீசன் அனைத்து தீர்ப்புகளிலும் உண்மையின் நடுவராகும் என்ற கான்ட்டின் துணிச்சலான கூற்று – அனுபவபூர்வமான மற்றும் மீபௌதிக ஆகிய இரண்டும். துரதிர்ஷ்டவசமாக, அவர் இந்த சிந்தனையை எளிதில் வளர்த்தெடுக்கவில்லை, மேலும் இந்த பிரச்சினை இலக்கியத்தில் வியக்கத்தக்க அளவிற்கு குறைந்த கவனத்தை ஈர்த்துள்ளது.

கான்ட்டின் ரீசன் மூலம்: plato.stanford.edu

மதங்களைப் போலவே, ரீசன் இன் அடிப்படைத் தன்மையைக் கையாளத் தவறுவதன் மூலம், கான்ட் இருப்பின் அடிப்படை மர்மத்தை ஒரு முழுமையான உண்மைக் கூற்றுக்காக தவறாகப் பயன்படுத்தினார். கான்ட்டின் தத்துவத் திட்டத்தின் தொடக்கத்தில் தெளிவாகத் தெரிவிக்கப்பட்ட நோக்கத்தின் வெளிச்சத்தில் பார்க்கும்போது, இது கோட்பாட்டு சயின்டிசத்தை நிறுவுவதற்கான நோக்கம் என்பதற்கான ஆதாரத்தை வழங்குகிறது: அறிவியலை சந்தேகிக்க முடியாத உறுதியுடன் அடித்தளப்படுத்துதல்.

கிரிட்டிக் ஆஃப் பியூர் ரீசன் (ஏ பதிப்பு முன்னுரை - 1781):

மனித ரீசனுக்கு இந்த தனித்துவமான விதி உள்ளது. அதன் அறிவின் ஒரு இனத்தில், அது ரீசனின் இயல்பாலேயே (இன்றைய கான்ட் அறிஞர்களின் கூற்றுப்படி கான்ட் ஒருபோதும் நேரடியாகக் கையாளாதது, இது இருப்பின் மர்மத்திற்குச் சமம்) விதிக்கப்பட்ட கேள்விகளால் சுமைப்படுகிறது. இதைப் புறக்கணிக்க முடியாது, ஆனால் அதன் எல்லா சக்திகளையும் தாண்டியதால், பதிலளிக்கவும் முடியாது... தூய ரீசனுக்கான ஒரு விமர்சனம் ... இப்போது மிக முக்கியமான பணியாகும். இது மீபௌதிகத்திற்கான அந்த ஆயத்த ஒழுக்கமாகும். இது ஒரு அறிவியலாகும், இது தனது கோரிக்கைகளை கோட்பாட்டுடனும் கணித உறுதியுடனும் காட்ட முடியும்... (ஏ vii, ஏ xv)

இருப்பின் மர்மத்தின் அதே தவறான பயன்பாடு ரெனே டேக்கார்ட்டின் புகழ்பெற்ற கோகிட்டோ எர்கோ சம் (நான் சிந்திக்கிறேன், ஆகையால் நான் இருக்கிறேன்) என்ற கூற்றில் காணப்படுகிறது. இது கான்ட்டின் ஆபோடிக்டிகல் செர்டெயின்டியைப் போலவே அறிவியலை அடிப்படையாக்குவதற்கு சந்தேகிக்க முடியாத உண்மையை நிறுவ முயல்கிறது.

தத்துவத்தின் தூண் என்று அழைக்கப்படும் எட்மண்ட் ஹுசர்லின் படைப்பில், உறுதியுடன் அறிவியலை அடிப்படையாக்கும் ஏக்கம் ஆரம்பத்திலிருந்தே முன்வைக்கப்பட்டுள்ளது. பின்னர் அந்த முதன்மை நோக்கத்திற்கு ஊழியம் செய்ய ஹுசர்ல் தனது கடந்தகால தத்துவத்திலிருந்து ஆழமாக விலகுகிறார். இது சமகாலத்தவர்கள் மற்றும் அறிஞர்களால் துரோகம் என்று விவரிக்கப்படுகிறது: அறிவியலை அடிப்படையாக்குதல், இது நடைமுறையில் கோட்பாட்டின் மூலம் அறிவியல் தத்துவத்திலிருந்து விலகிச் செல்ல அனுமதிப்பது என்று பொருள்படும்.

செபாஸ்டியன் லூஃப்ட் (தி ஸ்பேஸ் ஆஃப் கல்ச்சர், 2015): ஹுசர்லின் டிரான்ஸென்டென்டல் திருப்பம்... அறிவுக்கான முழுமையான அடித்தளத்தைக் கண்டுபிடிக்க வேண்டிய தேவையால் ஊக்குவிக்கப்பட்டது... இந்த அடித்தளம் டிரான்ஸென்டென்டல் ஈகோவில் மட்டுமே காணப்பட முடியும்... இந்த நடவடிக்கை அவரது மியூனிக் மற்றும் கோட்டிங்கன் மாணவர்களால் லாஜிக்கல் இன்வெஸ்டிகேஷன்ஸின் விளக்கமான, முன்-கோட்பாட்டு மனோபாவத்திற்கான துரோகம் என்று உணரப்பட்டது.

அத்தியாயம் 4.6.

தத்துவத்தின் தூணாக பெர்க்சனின் பதவி உயர்வு

சயின்டிசத்தின் முன்னேற்றத்திற்காக வேண்டுமென்றே தோற்கடிக்கும் பெர்க்சனின் உத்திசார் திறன் மற்றும் அவரது கிரியேட்டிவ் எவல்யூஷன் (1907) படைப்பு மூலம் தத்துவத்திலிருந்து அறிவியலின் விடுதலை இயக்கத்தின் முன்னிலையில் அவரது நிலைப்பாடு, பெர்க்சன் தனது உண்மையான தத்துவ பங்களிப்புகளுக்காக அல்லாமல், தத்துவத்தின் தூணாக பதவி உயர்த்தப்படுவதற்கான காரணமாக இருக்கலாம்.

பெர்க்சன் ஒரு நோபல் பரிசை தத்துவத்திற்காக அல்ல, மாறாக இலக்கியத்திற்காகப் பெற்றார், இது உத்திசார்ந்த எழுதும் திறனை உள்ளடக்கியது.

தத்துவத்தை நேசிக்கிறேன் எனும் விவாத மன்றத்தில் ஒரு தத்துவஞானி பின்வரும் கேள்விகளைக் கேட்டார். இது நிலைமை குறித்த நுண்ணறிவைத் தருகிறது:

அந்தக் காலத்தில் வாழ்ந்த மிகப் பெரிய மேதை என்று கூறப்படும் பெர்க்சனின் தத்துவத்தின் சிறந்த எடுத்துக்காட்டுகளைக் காட்டும். இந்தப் புகழ்பெற்ற, அற்புதமான, மீத்திறன் தத்துவத்தின் உதாரணத்தைக் காட்டும்.

(2025) ஐன்ஸ்டைனின் தத்துவம் மூலம்: தத்துவத்தை நேசிக்கிறேன் மன்றம்

இந்தக் கேள்விகள் வெளிப்படுத்த முயன்றது: பெர்க்சன் வரலாற்றிலேயே மிகச் சிறந்த தத்துவஞானி என்னும் கருத்தை நியாயப்படுத்த எந்த ஆதாரமும் இல்லை என்பதையே.

அத்தியாயம் 5.

ஊழல்

தத்துவத்திற்கான பெர்க்சனின் பெரும் சங்கடமானது, வரலாற்றில் தத்துவத்திற்கான பெரும் தோல்வியை ஏற்படுத்தியது. இது தற்செயலாக ஏற்பட்டதாக இருக்க வாய்ப்பில்லை.

ஐன்்ஸ்டைனின் தனிப்பட்ட குறிப்புகளில் காணப்பட்ட முரண்பட்ட நடத்தை, அத்தியாயம் 2.2.இல் வெளிப்படுத்தப்பட்டுள்ளது. இது ஊழலுக்கான அறிகுறியாகும்.

இந்த ஆய்வு வெளிப்படுத்தியது: பெர்க்சன், அறிவியலின் மேம்பட்ட நலன்களுக்காக (டார்வினிசம் மற்றும் தொடர்புடைய அறிவியல் மயம்) விவாதத்தில் வேண்டுமென்றே தோற்றதாக தெரிகிறது. இந்தப் பண்பு, அவரது 1907ஆம் ஆண்டு படைப்பாற்றல் பரிணாமம் எனும் படைப்பில் ஏற்கனவே தெரிிந்தது.

© 2025 Philosophical.Ventures Inc.

காப்புப்படிகள்